ମହାଭାରତ ଗଦ୍ୟରେ – ଭାଗ ୭୬ : କୀଚକଙ୍କ ଚକ୍ରାନ୍ତ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଯୋଜନା ।
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଏକ ମହାକାବ୍ୟମୟ କାହାଣୀ ।
ଲେଖକ – ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର, MA, LLB, IRS (Retired) ।
କୀଚକଙ୍କ ଅହଂକାରର ଚରମ ସୀମା ।
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଗଡ଼ି ଚାଲିଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ କୀଚକଙ୍କ ମନରେ ଶାନ୍ତି ନଥିଲା ।
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା କାମନାକୁ ଦୂର କରିନଥିଲା; ବରଂ ତାଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ଆହୁରି ଉତ୍ତେଜିତ କରିଦେଇଥିଲା ।
ସେ ନିଜକୁ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ ।
ରାଜା ବିରାଟ ତାଙ୍କ ସାମରିକ ଶକ୍ତି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲେ ।
ସେନା ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନୁଥିଲା ।
ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଥିଲା ।
ଏହି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଅନ୍ଧ କରିଦେଇଥିଲା ଯେ ସେ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ—ଶକ୍ତି ମଣିଷକୁ ବଡ଼ କରେ ନାହିଁ, ଶକ୍ତିର ସଂଯମିତ ଓ ଧର୍ମସମ୍ମତ ବ୍ୟବହାର ହିଁ ମଣିଷର ମହତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରମାଣ କରେ ।
କୀଚକଙ୍କ ମନରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଚିନ୍ତା ଘୁରୁଥିଲା—
“ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ମୋତେ କିପରି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିପାରେ ?”
ତାଙ୍କ ଅହଂକାର ତାଙ୍କୁ ଏହା ବୁଝିବାକୁ ଦେଉନଥିଲା ଯେ ଜଣେ ନାରୀର ‘ନା’ ହେଉଛି ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉତ୍ତର ।
ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନେଇ କୀଚକଙ୍କ ଯୋଜନା ।
କୀଚକ ଶେଷରେ ନିଜ ଭଉଣୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ।
ସେ କହିଲେ—
“ଭଉଣୀ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀକୁ ମୋ ପାଖକୁ ପଠାଇଦିଅ ।”
ସୁଦେଷ୍ଣା ଭାଇଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲେ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ଆଶଙ୍କା ଜାଗିଲା ।
“ଭାଇ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ତୁମ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ । ସେ ତୁମକୁ ଭୟ କରୁଛି ।”
କୀଚକ ହସିଲେ ।
“ଭୟ କରୁଛି ? ତାହେଲେ ଆହୁରି ଭଲ ।”
ସୁଦେଷ୍ଣା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ—
“ତୁମେ କ’ଣ କହୁଛ ?”
କୀଚକ କହିଲେ—
“ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି କାମର ବାହାନାରେ ମୋ ଗୃହକୁ ପଠାଇଦିଅ । ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବି ।”
ସୁଦେଷ୍ଣା ଭାଇଙ୍କ ମନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିପାରୁଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ କୀଚକଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଏତେ ଅଧିକ ଥିଲା ଯେ ସେ ତାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବାକୁ ସାହସ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କୁ କୀଚକଙ୍କ ଗୃହକୁ ପଠାଇବା ।
କିଛି ସମୟ ପରେ ସୁଦେଷ୍ଣା ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ।
“ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ, ମୋତେ କିଛି ମଦିରା ଆବଶ୍ୟକ । ତୁମେ କୀଚକଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ମୋ ପାଇଁ ମଦିରା ନେଇଆସ ।”
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ମନ ଭିତରେ ଏକ ଆଶଙ୍କାର ଛାୟା ଘନୀଭୂତ ହେଲା ।
ସେ ବୁଝିଗଲେ—ଏହା କୀଚକଙ୍କ ଚକ୍ରାନ୍ତର ଏକ ଅଂଶ ।
ସେ ନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—
“ଦେବୀ, ମୋତେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମ ଦିଅନ୍ତୁ । କୀଚକଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବାକୁ ମୁଁ ଭୟ କରୁଛି ।”
ସୁଦେଷ୍ଣା କିଛିକ୍ଷଣ ଚୁପ୍ ରହିଲେ ।
ତାପରେ କହିଲେ—
“ତୁମେ ମୋର ଆଦେଶ ମାନିବାକୁ ପଡ଼ିବ ।”
ଦ୍ରୌପଦୀ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ଏହି ଆଦେଶକୁ ଅମାନ୍ୟ କଲେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ ହୋଇପାରେ ।
ଅଜ୍ଞାତବାସର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ସାବଧାନ ରହିବାକୁ ଥିଲା ।
ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ—
“ଠିକ୍ ଅଛି ଦେବୀ । ମୁଁ ଯିବି ।”
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ସହିତ ଏକ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା ।
କୀଚକଙ୍କ ଅତିକ୍ରମ ।
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କୀଚକଙ୍କ ଗୃହରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
କୀଚକ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏକ ବିଜୟର ହସ ଖେଳିଗଲା ।
ସେ ଭାବିଲେ—
“ଶେଷରେ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ନିଜେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି ।”
ଦ୍ରୌପଦୀ କହିଲେ—
“ରାଣୀ ମୋତେ ମଦିରା ନେବା ପାଇଁ ପଠାଇଛନ୍ତି । ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ତାହା ଦିଅନ୍ତୁ ।”
କୀଚକ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ—
“ତୁମେ ଏତେ ତଡ଼ବଡ଼ କାହିଁକି କରୁଛ ? ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ସମୟ ରୁହ ।”
ଦ୍ରୌପଦୀ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ ।
“ମୁଁ ଏଠାକୁ କେବଳ ରାଣୀଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛି । ମୋତେ ଯିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ।”
କୀଚକ ତାଙ୍କ କଥା ଅବହେଳା କଲେ ।
ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ଏତେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ଯେ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ନାରୀର ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନିଚ୍ଛାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାର ନୈତିକତା ମଧ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ନିଜକୁ ତାଙ୍କ କବଳରୁ ମୁକ୍ତ କରି ଦୌଡ଼ି ବାହାରିଆସିଲେ ।
କୀଚକ ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଦୌଡ଼ିଲେ ।
ରାଜସଭାରେ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ଅପମାନ ।
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଦୌଡ଼ି ରାଜସଭାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ସେଠାରେ ରାଜା ବିରାଟ ବସିଥିଲେ ।
କଙ୍କ ରୂପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧ୍ୟ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ।
ବଲ୍ଲଭ ରୂପରେ ଭୀମ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ କହିଲେ—
“ରାଜନ୍ ! ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।”
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପଛରେ କୀଚକ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ ।
ସଭାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଶୋଭନ ଆଚରଣ କଲେ ।
ତାଙ୍କ ଅତ୍ୟାଚାରରେ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଅପମାନିତ ହେଲେ ।
ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅନେକ ଲୋକ ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ କୀଚକଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଓ ଭୟରେ କେହି ତାଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଜଳୁଥିଲା ପ୍ରତିଶୋଧର ଅଗ୍ନି ।
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭୀମଙ୍କ ମନରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ହାତ ମୁଠା ହୋଇଗଲା ।
ତାଙ୍କ ଶରୀରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିରାରେ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା ।
ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠି କୀଚକଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କୁ ସଙ୍କେତରେ ରୋକିଦେଲେ ।
ଅଜ୍ଞାତବାସର ଶପଥ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା ।
ଭୀମଙ୍କ କ୍ରୋଧ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଗକୁ ଟାଣୁଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ରୋକୁଥିଲା ।
ଭୀମଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରତିଶୋଧର ଅଗ୍ନି ।
ଭୀମ ବାହ୍ୟତଃ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ବସିରହିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଭୟଙ୍କର ଝଡ଼ ଉଠିଥିଲା ।
ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ କହୁଥିଲେ—
“ଆଜି ଯଦି ଆମର ଅଜ୍ଞାତବାସ ନଥାନ୍ତା, ତେବେ ଏହି ମଣିଷ ଏହି ସଭାରୁ ଜୀବିତ ଫେରିପାରିନଥାନ୍ତା ।”
ଦ୍ରୌପଦୀ ଭୀମଙ୍କ ଆଖିକୁ ଚାହିଁଲେ ।
ସେହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଥିଲା ଅଭିଯୋଗ ।
ସେହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଥିଲା ଯନ୍ତ୍ରଣା ।
କିନ୍ତୁ ସେହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏକ ନିରବ ଆଶା ମଧ୍ୟ ଥିଲା—
“ଭୀମ, ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ଏହା ଭୁଲିବ ନାହିଁ ।”
ଭୀମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆଖିର ଭାଷା ବୁଝିଗଲେ ।
ସେ ମନେ ମନେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ—
“କୀଚକ, ତୁମର ଏହି ଅପମାନର ଉତ୍ତର ନିଶ୍ଚୟ ମିଳିବ ।”
ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ଭୀମଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ସାକ୍ଷାତ ।
ସେହି ରାତିରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ଭୀମଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ।
ଭୀମ ରୋଷେଇଘରରେ ଥିଲେ ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ସେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ କେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଜମା ହୋଇଛି ।
ଭୀମ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—
“କୃଷ୍ଣେ, ମୁଁ ଆଜି ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲି, ତାହା ମୋ ହୃଦୟକୁ ଜଳାଇଦେଉଛି ।”
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା ।
“ଭୀମ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅପମାନକୁ ଭୁଲିପାରୁନାହିଁ ।”
ଭୀମ କହିଲେ—
“ତେବେ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅ । ମୁଁ ଏବେ ଯାଇ କୀଚକଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବି ।”
ଦ୍ରୌପଦୀ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ।
“ନା, ଭୀମ । ଏବେ ନୁହେଁ ।”
“କାହିଁକି ?”
“ଆମର ଅଜ୍ଞାତବାସ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ । ତୁମେ ଯଦି ଏବେ ତୁମର ପ୍ରକୃତ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କରିଦିଅ, ତେବେ ଆମର ସମସ୍ତ ପରିଶ୍ରମ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯିବ ।”
ଭୀମ ନିରବ ହୋଇଗଲେ ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ପୁଣି କହିଲେ—
“କିନ୍ତୁ କୀଚକକୁ ଏହି ଅପମାନର ଦଣ୍ଡ ମିଳିବା ଦରକାର ।”
ଭୀମଙ୍କ ଆଖିରେ ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଠିଲା ।
“ତାହେଲେ କିପରି ?”
ଦ୍ରୌପଦୀ କିଛିକ୍ଷଣ ଚୁପ୍ ରହିଲେ ।
ତାପରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱର ଦୃଢ଼ ହୋଇଗଲା ।
“ତାଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ହିଁ ଆମେ ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ।”
କୀଚକଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର ଫାନ୍ଦ ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ କୀଚକ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତ ।
ସେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ କୀଚକ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଉପରେ ଏତେ ଗର୍ବ କରୁଛି ଯେ ନିଜ ପାଇଁ ଆସୁଥିବା ବିପଦକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିପାରିବ ନାହିଁ ।
ସେ ଭୀମଙ୍କୁ କହିଲେ—
“କୀଚକ ଭାବୁଛି ଯେ ସେ ମୋତେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ପାଇପାରିବ । ସେହି ଭ୍ରମକୁ ଆମେ ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ।”
ଭୀମ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ପଚାରିଲେ—
“ତୁମର ଯୋଜନା କ’ଣ ?”
ଦ୍ରୌପଦୀ କହିଲେ—
“ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଡାକିବି । ସେ ଭାବିବ ଯେ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି ।”
ଭୀମ ବୁଝିଗଲେ ।
“ତାହେଲେ ମୁଁ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା କରିବି ।”
ଦ୍ରୌପଦୀ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲେ ।
“ହଁ । କିନ୍ତୁ ମନେ ରଖିବାକୁ ହେବ—ତୁମର ପରିଚୟ ପ୍ରକାଶ ପାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।”
ଭୀମ କହିଲେ—
“ଚିନ୍ତା କରନାହିଁ । ତାଙ୍କର ଶେଷ ହେବ, କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପରିଚୟ ପ୍ରକାଶ ପାଇବ ନାହିଁ ।”
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ମୁହଁରେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଏକ ଦୃଢ଼ ଶାନ୍ତି ଦେଖାଦେଲା ।
କୀଚକଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟଶାଳାକୁ ଡାକିବା ।
ପରଦିନ କୀଚକ ପୁଣି ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ ।
ଗତ ଦିନର ଘଟଣା ପରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅହଂକାର କମିନଥିଲା ।
ବରଂ ସେ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ମାନିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବ ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ଏଥର ତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରାଇଲେ ନାହିଁ ।
ସେ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—
“କୀଚକ, ତୁମେ ଯଦି ମୋ ସହ ଏକାନ୍ତରେ କଥା ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଆଜି ରାତିରେ ନୃତ୍ୟଶାଳାକୁ ଆସ ।”
କୀଚକଙ୍କ ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଉଠିଲା ।
ସେ ପଚାରିଲେ—
“ତୁମେ ମୋତେ ସତରେ ଡାକୁଛ ?”
ଦ୍ରୌପଦୀ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ—
“ହଁ । କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା କାହାକୁ କହିବ ନାହିଁ ।”
କୀଚକ ହସି କହିଲେ—
“ଆଜି ରାତିରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବି ।”
ସେ ଚାଲିଗଲେ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ବିଜୟର ଅହଂକାର ।
ସେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ଶେଷରେ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହୋଇଯାଇଛି ।
କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣୁନଥିଲେ—
ଯେଉଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣକୁ ସେ ନିଜ ବିଜୟର ଆରମ୍ଭ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ, ସେହି ନିମନ୍ତ୍ରଣ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟର ଆରମ୍ଭ ଥିଲା ।
ନୃତ୍ୟଶାଳାର ଅନ୍ଧକାର ।
ରାତି ଧୀରେ ଧୀରେ ଗଭୀର ହେଲା ।
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ରାଜପ୍ରାସାଦ ନିଦ୍ରାରେ ଡୁବିଗଲା ।
ପାହାରାଦାରମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ ।
ରାଜପ୍ରାସାଦର ଅଧିକାଂଶ ଦୀପ ନିଭିଯାଇଥିଲା ।
ନୃତ୍ୟଶାଳା ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ସେହି ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିଲା ଏକ ଭୟଙ୍କର ରହସ୍ୟ ।
ଭୀମ ନିରବରେ ନୃତ୍ୟଶାଳାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ।
ସେ ଏକାକୀ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ନଥିଲା ଭୟ ।
ନଥିଲା ଦ୍ୱିଧା ।
ଥିଲା କେବଳ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଅପମାନର ପ୍ରତିଶୋଧ ।
ଦୂରରୁ ପଦଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା ।
ପଦଶବ୍ଦ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିଲା ।
କୀଚକ ଆସୁଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ କାମନା ଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ଅହଂକାର ।
ତାଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା—ଆଜି ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ ।
କିନ୍ତୁ ନୃତ୍ୟଶାଳାର ଅନ୍ଧକାରରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା ଅନ୍ୟ ଏକ ନିୟତି ।
କୀଚକ ଦ୍ୱାର ଖୋଲି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ସେ ଭାବିଲେ—
“ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଏଠାରେ ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି ।”
ସେ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।
ହଠାତ୍ ଏକ ଭାରୀ ସ୍ୱର ନୃତ୍ୟଶାଳାର ନିରବତାକୁ ଭଙ୍ଗ କଲା—
“କୀଚକ !”
କୀଚକ ଚମକି ଠିଆ ହୋଇଗଲେ ।
“କିଏ ?”
ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ବିଶାଳ ଛାୟା ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଠିଲା ।
କୀଚକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଅଜଣା ଭୟ ଜାଗିଲା ।
ସେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପାଦ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ ।
ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ—
ଭୀମ ।
ଭାଗ ୭୬ର ଶେଷ ।
କୀଚକ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ ଭୀମଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ ।
ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରିନଥିଲେ ଯେ ସେ କେଉଁ ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ିସାରିଛନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ଭୀମଙ୍କ ଆଖିରେ ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଜଳୁଥିଲା, ତାହା ଦେଖି କୀଚକଙ୍କ ମନରେ ଭୟର ଛାୟା ଘନୀଭୂତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ଏକପଟେ ଥିଲା କୀଚକଙ୍କ ଅହଂକାର ।
ଅନ୍ୟପଟେ ଥିଲା ଭୀମଙ୍କ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ।
ଏକପଟେ ଥିଲା ଜଣେ ନାରୀର ଅପମାନ ।
ଅନ୍ୟପଟେ ଥିଲା ତାଙ୍କ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଜଳୁଥିବା ପ୍ରତିଶୋଧର ଅଗ୍ନି ।
ସେହି ରାତିର ଅନ୍ଧକାରରେ ଦୁଇଜଣ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ।
କୀଚକ ଜାଣୁନଥିଲେ—
ଏହି ରାତି ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଶେଷ ରାତି ହେବାକୁ ଯାଉଛି ।
ଏବଂ ଭୀମ ଜାଣୁଥିଲେ—
ଆଜି ତାଙ୍କ ହାତରେ କେବଳ ଜଣେ ଅତ୍ୟାଚାରୀର ଦଣ୍ଡ ନୁହେଁ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଅପମାନର ଉତ୍ତର ମଧ୍ୟ ଲିଖାଯିବ ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ନୃତ୍ୟଶାଳାରେ ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲା ଏମିତି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ, ଯାହାର ଶେଷରେ କୀଚକଙ୍କ ଅହଂକାର ଚୂର୍ଣ୍ଣବିଚୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଥିଲା ।
(ଭାଗ ୭୭ରେ ଜାରି ରହିବ …)