ନିଜ ମାଟିରେ ଶରଣାର୍ଥୀ ତପନ ନାୟକ ​ଜାନୁଆରୀ ଉଣେଇଶିର ସେ କାଳ ରାତି,ଲିଭିଯାଇଥିଲା ସବୁ ଆଶାର ଜ୍ୟୋତି।ନିଜ ଘର କୋଣେ ଲୁଚିଥିଲା ପ୍ରାଣ,ଚାରିଆଡ଼େ ଶୁଭେ ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ଲୋଗାନ। ।।୧।।​ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ପୈତୃକ ସେ ଘର,ନିଜ ଜନ୍ମମାଟି ହୋଇଗଲା ପର।ସେ ପାହାଡ଼, ସେ ବରଫ, ସେ ଝରଣାର ଧାର,ଆଖି ଲୁହେ ଭିଜିଥିଲା କାଶ୍ମୀର ମୋର। ।।୨।।​ହଜିଗଲା ସବୁ ପିଲାଦିନର ସେ ଖେଳ,କଣ୍ଠେ କାତର ସ୍ୱର, ସମୟଟି କାଳ।ନିଜ ଦେଶେ ସାଜିଲୁ ଆମେ ଶରଣାର୍ଥୀ,ଅନ୍ଧାରେ ଖୋଜୁଛୁ ଆଜି ବି ଜୀବନର … Continue reading ନିଜ ମାଟିରେ ଶରଣାର୍ଥୀ