ଥେମ୍ସ ଉପରେ ଦଶ ମିନିଟର ଆକାଶ
ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର
ଗତକାଲି
ମୁଁ ମୋ ପରିବାର ସହ
ଗ୍ରୀନୱିଚ୍ର ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଯାଇଥିଲି।
ଯାତ୍ରାର ଆରମ୍ଭ ଥିଲା ପୃଥିବୀରୁ,
କିନ୍ତୁ ଶେଷ ହେଲା ମନର ଅନ୍ତରୀକ୍ଷରେ।
ଥେମ୍ସ ନଦୀ
ଶତାବ୍ଦୀର ସ୍ମୃତିକୁ ତା’ର ତରଙ୍ଗରେ ଧରି
ନିରବରେ ବହୁଥିଲା।
ତା’ର ଦୁଇ କୂଳରେ
ଇତିହାସ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ
ପରସ୍ପରର ମୁହଁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଆମେ ଚଢ଼ିଲୁ
ଆକାଶରେ ଝୁଲୁଥିବା ଏକ କାଚର କବିତାରେ—
କେବୁଲ କାର।
ନବେ ମିଟର ଉଚ୍ଚତା—
ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚାହାନ୍ତି,
ଆଉ ମଣିଷ
ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନର ଉଚ୍ଚତା ମାପିବାକୁ ଶିଖେ।
ତଳେ ଥେମ୍ସ
ଏକ ନୀଳ ଉପନ୍ୟାସ ପରି ଖୋଲିଯାଉଥିଲା।
ଉପରେ ଆକାଶ
ଅନନ୍ତତାର ଏକ ନିରବ ପୃଷ୍ଠା।
ଦୂରରେ ଦ୍ୟ ଓ-ଟୁ
ଏକ ବିଶାଳ ଶଙ୍ଖ ପରି
ସମୟର ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣୁଥିଲା।
ରୋୟାଲ ଡକ୍ସର କାଚ ଅଟ୍ଟାଳିକାଗୁଡ଼ିକ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକକୁ
ଆଧୁନିକତାର ଭାଷାରେ ଅନୁବାଦ କରୁଥିଲେ।
ଦଶ ମିନିଟ—
ଘଣ୍ଟା ପାଇଁ ଏକ ସାଧାରଣ ସଂଖ୍ୟା,
କିନ୍ତୁ ହୃଦୟ ପାଇଁ
ଏକ ଚିରନ୍ତନ ଋତୁ।
ମୋ ପିଲାମାନଙ୍କ ଆଖିରେ
ମୁଁ ଦେଖୁଥିଲି
ଅଜଣା ଦୁନିଆକୁ ଆବିଷ୍କାର କରିବାର ପ୍ରଥମ ଆଲୋକ।
ମୋ ସହଧର୍ମିଣୀଙ୍କ ହସରେ
ଥିଲା ନିଶ୍ଚିନ୍ତତାର ଏକ ନିରବ ସଙ୍ଗୀତ।
ଆଉ ମୋ ମନରେ
ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଉପଲବ୍ଧି—
ସୁଖ କେବେ ବଜାରରେ କିଣାଯାଏ ନାହିଁ,
ସେ ଜନ୍ମ ନିଏ
ପ୍ରିୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ
ଭାଗ କରାଯାଇଥିବା
କେତେକ ଅମୂଲ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ।
କେବୁଲ କାର ଧୀରେ ଧୀରେ
ପୁଣି ପୃଥିବୀକୁ ଫେରିଆସିଲା,
କିନ୍ତୁ ମୋର ମନ
ଏବେ ବି ସେଇ ଆକାଶରେ ଝୁଲୁଛି।
କାରଣ
କିଛି ଯାତ୍ରା ଦୂରତା ଅତିକ୍ରମ କରେ ନାହିଁ—
ସେମାନେ ମଣିଷର ଭିତରେ
ଏକ ନୂଆ ଦିଗନ୍ତର ଜନ୍ମ ଦିଅନ୍ତି।
ସେହି ଦଶ ମିନିଟ
ମୋତେ ଶିଖାଇଦେଲା—
ପୃଥିବୀକୁ ଉପରୁ ଦେଖିଲେ
ମଣିଷର ଅହଂକାର ଛୋଟ ହୋଇଯାଏ,
ଆଉ ପରିବାରର ସ୍ନେହ
ଆକାଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଲାଗେ।
ଗ୍ରୀନୱିଚ୍ ଆଜି ମୋ ପାଇଁ
କେବଳ ଏକ ପର୍ଯ୍ୟଟନସ୍ଥଳୀ ନୁହେଁ—
ସେ ଏକ କବିତା,
ଯାହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଙ୍କ୍ତିରେ
ଥେମ୍ସର ପବନ,
ଆକାଶର ନୀଳିମା,
ଏବଂ ପରିବାରର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସ୍ନେହ
ଏକାକାର ହୋଇ ରହିଛି।