ମହାଭାରତ ଗଦ୍ୟରେ – ଭାଗ ୮୧ : ବୃହନ୍ନଳାଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ ।
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଏକ ମହାକାବ୍ୟମୟ କାହାଣୀ ।
ଲେଖକ – ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର, MA, LLB, IRS (Retired) ।
ଶମୀ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ରହସ୍ୟ ।
ଶମୀ ବୃକ୍ଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯୁବରାଜ ଉତ୍ତର ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଦେଖିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଆଖି ବିସ୍ମୟରେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଏତେ ଦିବ୍ୟ ଓ ମହାନ ଅସ୍ତ୍ର ସାଧାରଣ ଜଣେ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ହୋଇପାରେ ନାହିଁ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା ।
ସେ ତଳକୁ ଚାହିଁ ବୃହନ୍ନଳାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—
“ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ କାହାର ?”
ବୃହନ୍ନଳା ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ—
“ଯେଉଁ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ଏହି ଅସ୍ତ୍ର, ସେ ଆଜି ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି ।”
ଉତ୍ତର ତାଙ୍କ କଥା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ସେ ପୁଣି ପଚାରିଲେ—
“ଆପଣ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି ?”
ବୃହନ୍ନଳା ଧୀରେ ଧୀରେ ରଥ ନିକଟକୁ ଗଲେ ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏବେ ଆଉ ନୃତ୍ୟଶିକ୍ଷକର ଲଜ୍ଜାଳୁ ଭାବ ନଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ଚାଲିବାରେ ଥିଲା ଜଣେ ମହାନ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ଦୃଢ଼ତା ।
ସେ କହିଲେ—
“ଉତ୍ତର, ତୁମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ ବୃହନ୍ନଳା ବୋଲି ଜାଣିଛ ।”
“କିନ୍ତୁ ବୃହନ୍ନଳା ମୋର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ ନୁହେଁ ।”
ଉତ୍ତର ନିରବ ହୋଇଗଲେ ।
ବୃହନ୍ନଳା ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ—
“ମୁଁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ।”
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଉତ୍ତରଙ୍କ ଶରୀର ଯେପରି ଶିହରିଉଠିଲା ।
“ଅର୍ଜୁନ !”
“ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ?”
“ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ତୃତୀୟ ଭ୍ରାତା ?”
ଅର୍ଜୁନ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲେ ।
“ହଁ ।”
ଉତ୍ତର ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନତମସ୍ତକ ହେଲେ ।
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ।
ହୃଦୟରେ ଲଜ୍ଜା ।
ଏବଂ ମନରେ ଅସୀମ ଶ୍ରଦ୍ଧା ।
ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଣେ ସାଧାରଣ ନୃତ୍ୟଶିକ୍ଷକ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ଭାରତବର୍ଷର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଦ୍ଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ।
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ।
ଅର୍ଜୁନ ଶମୀ ବୃକ୍ଷ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ ।
ସେ ନିଜ ହାତରେ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଧରିଲେ ।
ଧନୁଷଟି ହାତରେ ଧରିବାମାତ୍ରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଯେପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଉଠିଲା ।
ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୂଣୀର ସେ ନିଜ ସହିତ ନେଲେ ।
ତଳୱାର ନେଲେ ।
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ସଜାଇଲେ ।
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନିରବ ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆଜି ପୁଣି ନିଜ ମାଲିକଙ୍କ ହାତକୁ ଫେରିଆସିଲା ।
ଉତ୍ତର ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ ।
ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—
“ଉତ୍ତର, ଏବେ ତୁମର କାମ ହେଉଛି ମୋର ସାରଥୀ ହେବା ।”
ଉତ୍ତର କିଛିକ୍ଷଣ ନିରବ ରହିଲେ ।
ତାପରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ—
“ମହାରଥୀ, ଆପଣଙ୍କ ପରି ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ସାରଥୀ ହେବା ମୋର ସୌଭାଗ୍ୟ ।”
ଅର୍ଜୁନ ହସିଲେ ।
“ତେବେ ରଥର ଲଗାମ ଧର ।”
ଉତ୍ତର ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ ।
ସେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଲଗାମ ନିଜ ହାତରେ ଧରିଲେ ।
ଅର୍ଜୁନ ରଥରେ ଠିଆ ହେଲେ ।
ତାଙ୍କ ହାତରେ ଗାଣ୍ଡୀବ ।
ତାଙ୍କ ପିଠିରେ ଅକ୍ଷୟ ତୂଣୀର ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଯୁଦ୍ଧର ଦୀପ୍ତି ।
ଗାଣ୍ଡୀବର ପ୍ରଥମ ଟଙ୍କାର ।
ଅର୍ଜୁନ ଗାଣ୍ଡୀବରେ ଜ୍ୟା ଲଗାଇଲେ ।
ତାପରେ ଧନୁଷକୁ ଟାଣିଲେ ।
ଏକ ଭୟଙ୍କର ଟଙ୍କାର ଚାରିଦିଗରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଲା ।
ଶମୀ ବୃକ୍ଷର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ କମ୍ପିଉଠିଲା ।
ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେପରି ସେହି ଧ୍ୱନିକୁ ଚିହ୍ନିଗଲେ ।
ଦୂରରେ ଥିବା କୌରବ ସେନାର ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧା ହଠାତ୍ ସେହି ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଚମକିଉଠିଲେ ।
ପିତାମହ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏକ ଗଭୀର ହସ ଦେଖାଦେଲା ।
ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣ ମଧ୍ୟ ସତର୍କ ହୋଇଗଲେ ।
କର୍ଣ୍ଣ ଦୂରରୁ ଧ୍ୱନିର ଦିଗକୁ ଚାହିଁଲେ ।
ଦ୍ରୋଣ କହିଲେ—
“ଏହା ସାଧାରଣ ଧନୁଷର ଧ୍ୱନି ନୁହେଁ ।”
ଭୀଷ୍ମ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—
“ଏହି ଟଙ୍କାରକୁ ମୁଁ ଚିହ୍ନିପାରୁଛି ।”
ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଆଖିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ।
“ଆପଣ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି ?”
ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ—
“ଗାଣ୍ଡୀବର ଟଙ୍କାର ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁଣି ଶୁଣାଯାଉଛି ।”
କୌରବ ଶିବିରରେ ଚିନ୍ତା ।
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ ।
ସେ ତୁରନ୍ତ ପଚାରିଲେ—
“ଅର୍ଜୁନ ?”
ଦ୍ରୋଣ କହିଲେ—
“ସମ୍ଭବତଃ ।”
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏକ ଅଜଣା ଉତ୍ସାହ ଦେଖାଦେଲା ।
କାରଣ ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଭାବନା ଆସିଲା—
“ଯଦି ଅର୍ଜୁନ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଅଜ୍ଞାତବାସର ସମୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇନାହିଁ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିହେବ ।”
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଏହି ଆଶା ଶୀଘ୍ର ଏକ ଭିନ୍ନ ସତ୍ୟ ସହିତ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲା ।
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶପଥ ।
ଅର୍ଜୁନ ଉତ୍ତରଙ୍କୁ କହିଲେ—
“ରଥକୁ କୌରବ ସେନା ଦିଗକୁ ନେଇଚାଲ ।”
ଉତ୍ତର ଲଗାମ ଟାଣିଲେ ।
ଘୋଡ଼ାମାନେ ବେଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ ।
ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଦିଗକୁ ଚାହିଁଲେ ।
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ଅସୀମ ଶାନ୍ତି ।
ଏକ ବର୍ଷର ଅଜ୍ଞାତବାସ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିଲେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ।
ତାଙ୍କ ପିତାମହ ।
ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ।
ଏବଂ କୁରୁବଂଶର ବିଶାଳ ସେନା ।
କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ନଥିଲା ।
କାରଣ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା ଗାଣ୍ଡୀବ ।
ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲା ଧର୍ମର ଶକ୍ତି ।
ଏବଂ ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଟଳ ବିଶ୍ୱାସ ।
ଅନ୍ୟପଟେ କୌରବ ସେନା ଧୀରେ ଧୀରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଜ୍ଜ ହେଉଥିଲା ।
ଭୀଷ୍ମ ନିଜ ଧନୁଷ ଧରିଲେ ।
ଦ୍ରୋଣ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
କର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ରଥରେ ଠିଆ ହୋଇ ଆସୁଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ ।
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏବେ ଆଉ ହସ ନଥିଲା ।
କାରଣ ସେ ବୁଝିଗଲେ—
ଯେଉଁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଖୋଜୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଆଜି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି ।
ଏବଂ ସେହି ଯୋଦ୍ଧା ହେଉଛନ୍ତି—
ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ।
ଭାଗ ୮୧ର ଶେଷ ।
ରଥ ବେଗରେ କୌରବ ସେନା ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିଲା ।
ଉତ୍ତର ଏବେ ଆଉ ଭୟଭୀତ ନଥିଲେ ।
କାରଣ ତାଙ୍କ ରଥରେ ବସିଥିଲେ ଅର୍ଜୁନ ।
ଯେଉଁ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ନାମ ଶୁଣିଲେ ଭାରତବର୍ଷର ମହାରଥୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସତର୍କ ହୋଇଯାଉଥିଲେ ।
ଅର୍ଜୁନ ଗାଣ୍ଡୀବ ଉଠାଇଲେ ।
ଆକାଶରେ ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧର ମେଘ ଘନୀଭୂତ ହେଲା ।
କୌରବ ସେନାର ହୃଦୟରେ ଆଶଙ୍କା ।
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ଭବିଷ୍ୟତ ଏବେ ଜଣେ ମହାଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ହାତରେ ।
ଏବଂ ଶମୀ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସେହି ରହସ୍ୟମୟ ଘଟଣା ଏବେ ଏକ ମହାନ ଯୁଦ୍ଧର ରୂପ ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲା ।
ଅର୍ଜୁନ କିପରି ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ କୌରବ ସେନାକୁ ପରାସ୍ତ କରିବେ ?
ଯୁବରାଜ ଉତ୍ତର କିପରି ଏହି ମହାଯୁଦ୍ଧର ସାକ୍ଷୀ ହେବେ ?
ଏବଂ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅଜ୍ଞାତବାସ ସମ୍ପର୍କିତ ଯୋଜନାର କ’ଣ ହେବ ?
ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ନେଇ ଆସୁଛି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ ।
(ଭାଗ ୮୨ରେ ଜାରି ରହିବ …)