ପ୍ରେମ, ବିଚ୍ଛେଦ ଓ ଅପେକ୍ଷାର ଏକ ଅକୁହା କାହାଣୀ

ଅଭିମନ୍ୟୁ–ଉତ୍ତରା ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ପାଣ୍ଡବ ପରିବାର — ପ୍ରେମ, ବିଚ୍ଛେଦ ଓ ଅପେକ୍ଷାର ଏକ ଅକୁହା କାହାଣୀ ।

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ରାଜପରିବାର ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ମାନବୀୟ କାହାଣୀ ।

ଲେଖକ – ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର, MA, LLB, IRS (Retired) ।

ମହାଭାରତକୁ ଆମେ ସାଧାରଣତଃ ଯୁଦ୍ଧ, ରାଜନୀତି, ଧର୍ମ, ଅଧର୍ମ, ପ୍ରତିଶୋଧ ଓ ବୀରତ୍ୱର ଏକ ଅସୀମ ମହାକାବ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖୁ ।

କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାକାବ୍ୟର ଆଉ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୋମଳ ଦିଗ ଅଛି ।

ସେହି ଦିଗଟି ହେଉଛି—ପରିବାର ।

ରାଜାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ମହାରଥୀମାନେ ଶଙ୍ଖ ଫୁଙ୍କୁଥିଲେ, ସଭାରେ ରାଜନୀତି ଚାଲୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ସବୁର ଆଡ଼ରେ କେତେ ମା’ ନିଜ ପୁଅକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କେତେ ପତ୍ନୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପଥ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲେ, କେତେ ପିତା ନିଜ ସନ୍ତାନର ମୁହଁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅଧୀର ହେଉଥିଲେ—ସେହି କାହାଣୀ ଅନେକ ସମୟରେ ମହାଭାରତର ମହାଯୁଦ୍ଧର ଛାୟାରେ ଲୁଚିଯାଏ ।

ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ବିବାହ ପୂର୍ବର ସମୟଟି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସମୟ ।

ତେର ବର୍ଷର ଦୁଃଖ, ବନବାସ, ଅଜ୍ଞାତବାସ ଓ ଅପମାନ ପରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପୁଣିଥରେ ରାଜନୈତିକ ମଞ୍ଚକୁ ଫେରିଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ କେବଳ ରାଜ୍ୟ ଫେରିପାଇବାର ଅପେକ୍ଷା ନଥିଲା । ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଥିଲା ଏକ ବିସ୍ତୃତ ପରିବାର—ପତ୍ନୀ, ପୁତ୍ର, କନ୍ୟା, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ସମ୍ପର୍କର ଏକ ବିଶାଳ ଜାଲ ।

ଏହି ପରିବାରର ମଝିରେ ଥିଲେ ଦ୍ରୌପଦୀ ।

କିନ୍ତୁ ଦ୍ରୌପଦୀ ଏକା ନଥିଲେ ।

ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଜୀବନରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ ଘଟିଥିଲା । ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ସନ୍ତାନମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ । କେହି ନାଗଲୋକରେ, କେହି ମଣିପୁରରେ, କେହି ଦ୍ୱାରକାରେ, କେହି ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ବଢ଼ିଥିଲେ ।

ଏହି କାରଣରୁ ପାଣ୍ଡବ ପରିବାରକୁ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ କିମ୍ବା ଉପପ୍ଲବ୍ୟର ଏକ ରାଜପରିବାର ଭାବେ ଦେଖିଲେ ଚିତ୍ରଟି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ ।

ଯୁଧିଷ୍ଠିର — ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଘରର ଦୁଇଟି ସମ୍ପର୍କ ।

ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଜୀବନରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ଥିଲେ ପ୍ରମୁଖ ସହଧର୍ମିଣୀ ।

ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ ।

ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ କେବଳ ଜଣେ ରାଜପୁତ୍ର ନଥିଲେ । ସେ ଥିଲେ ପାଣ୍ଡବ ବଂଶର ଭବିଷ୍ୟତର ଏକ ଆଶା ।

ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ ଦେବିକା । ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଯୌଧେୟ ।

ଏହି ଦୁଇ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଜୀବନ ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ପରିବାରିକ ଧାରାକୁ ଯୋଡ଼ିଥିଲା ।

କିନ୍ତୁ ମହାଭାରତର ଅଦ୍ଭୁତ ବିଡ଼ମ୍ବନା ହେଉଛି—ଏହି ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ସ୍ନେହକୁ ନିକଟରୁ ପାଇବାର ସୁଯୋଗ ସବୁବେଳେ ପାଇନଥିଲେ ।

କାରଣ ତାଙ୍କ ପିତା ଥିଲେ ଜଣେ ନିର୍ବାସିତ ରାଜା ।

ଭୀମ — ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ପିତାର କୋମଳତା ।

ଭୀମଙ୍କ ଜୀବନ କେବଳ ଗଦା, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରତିଶୋଧର କାହାଣୀ ନୁହେଁ ।

ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ଏକ କୋଣରେ ଥିଲା ପିତୃସ୍ନେହ ।

ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କଠାରୁ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁତସୋମ ।

କିନ୍ତୁ ଭୀମଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ଅସାଧାରଣ ପରିବାରିକ ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ସହ ।

ବନବାସର ପଥରେ ଭୀମଙ୍କ ସହିତ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ିଉଠିଥିଲା । ସେହି ସମ୍ପର୍କରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଘଟୋତ୍କଚ ।

ଘଟୋତ୍କଚ ଥିଲେ ଅର୍ଦ୍ଧମାନବ, ଅର୍ଦ୍ଧରାକ୍ଷସ ବୀରତ୍ୱର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରତୀକ ।

ପିତା ଭୀମ ଓ ପୁତ୍ର ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୂରତା ଥିଲା । ଭଲପାଇବା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ସାଙ୍ଗରେ ରହିବାର ସୁଯୋଗ ନଥିଲା ।

ଯେପରି ଜୀବନ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପଥରେ ନେଇଯାଇଥିଲା ।

ଭୀମଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ ବଳନ୍ଧରା, କାଶୀରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା । ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ସର୍ବଗ ।

ଏହିପରି ଭୀମଙ୍କ ପରିବାର ତିନୋଟି ଭିନ୍ନ ସମ୍ପର୍କର ଧାରାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିଲା—ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁତସୋମ, ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଘଟୋତ୍କଚ ଓ ବଳନ୍ଧରାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସର୍ବଗ ।

ଅର୍ଜୁନ — ଯାହାଙ୍କ ଜୀବନରେ ପ୍ରେମର ପଥ ଥିଲା ଅନେକ ଦିଗରେ ।

ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପରିବାରିକ ଜୀବନ ସବୁଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ବିଚିତ୍ର ।

ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କଠାରୁ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶ୍ରୁତକର୍ମା ।

କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆଉ ତିନିଜଣ ନାରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱ ନେଇ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ।

ପ୍ରଥମେ—ଉଲୂପୀ ।

ନାଗକନ୍ୟା ଉଲୂପୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆସିଥିଲେ ଏକ ଅସାଧାରଣ ପରିସ୍ଥିତିରେ । ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଇରାବାନ୍ ।

ଦ୍ୱିତୀୟ—ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ।

ମଣିପୁରର ରାଜକୁମାରୀ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ସହ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ବଭ୍ରୁବାହନ ।

ବଭ୍ରୁବାହନ ପରେ ମଣିପୁରର ରାଜପୁତ୍ର ଭାବରେ ବଢ଼ିଲେ । ତାଙ୍କ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଜୀବନରୁ ଅଲଗା ଏକ ଦିଗକୁ ଗତି କଲା ।

ଏବଂ ତୃତୀୟ—ସୁଭଦ୍ରା ।

ସୁଭଦ୍ରା ଥିଲେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭଉଣୀ ।

ଅର୍ଜୁନ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ସେହି ଯୁବ ବୀର—ଅଭିମନ୍ୟୁ ।

ଅଭିମନ୍ୟୁ କେବଳ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁତ୍ର ନଥିଲେ ।

ସେ ଥିଲେ ଦୁଇ ମହାନ ବଂଶର ସଙ୍ଗମ ।

ଏକପଟେ କୁରୁବଂଶର ପାଣ୍ଡବ ରକ୍ତ ।

ଅନ୍ୟପଟେ ଯାଦବବଂଶର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ରକ୍ତ ।

ତେଣୁ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବୀରତ୍ୱ ନଥିଲା—ଥିଲା ଯାଦବ ଓ କୁରୁ ଦୁଇ ବଂଶର ମିଳନ ।

ଦ୍ୱାରକାରେ ବଢ଼ୁଥିଲେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ।

ଏଠାରେ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ଶୈଶବର ଚିତ୍ରଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ।

ଅର୍ଜୁନ ବନବାସ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜୀବନର ଦାୟିତ୍ୱରେ ଦୂରେ ଥିବାବେଳେ, ଅଭିମନ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ମାତା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାର ପରିବେଶରେ ବଢ଼ିଥିଲେ ।

ସେହି ଦ୍ୱାରକା—ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ ବଳରାମ ।

ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ।

ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲା ଯାଦବବଂଶର ଶୌର୍ଯ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ, ରାଜନୀତି ଓ ଯୁଦ୍ଧଶିକ୍ଷାର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପରିବେଶ ।

କଳ୍ପନା କରିହେବ—ଶିଶୁ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିଲେ, ମାମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଖିରେ କେବଳ ଭଣଜାକୁ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା ।

ସେ ଯେପରି ଦେଖୁଥିଲେ ଭବିଷ୍ୟତର ଜଣେ ବୀରଙ୍କୁ ।

ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମହାଭାରତର ମାନବୀୟ ପଟକୁ ଆହୁରି ସୁନ୍ଦର କରିଦିଏ ।

ଯେଉଁ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଦିନେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ବୀରଗତି ପାଇବେ, ସେହି ଅଭିମନ୍ୟୁ ଏକଦିନ ଦ୍ୱାରକାରେ ଜଣେ ଶିଶୁ ଥିଲେ ।

ମା’ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଆଖିର ପୁତ୍ର ।

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦରର ଭଣଜା ।

ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷାର ପୁତ୍ର ।

ନକୁଳ — ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ନିରବ ସଂସାର ।

ନକୁଳଙ୍କ ଜୀବନ ଅନ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଅଧିକ ନିରବ ।

ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କଠାରୁ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶତାନୀକ ।

ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ କରେଣୁମତୀ, ଚେଦିରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା । ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ନିରମିତ୍ର ।

ନକୁଳଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର କାହାଣୀ ମହାଭାରତରେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଆସେ ।

କିନ୍ତୁ ସେହି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଆଡ଼ରେ ଥିଲା ଜଣେ ନିରବ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଜୀବନ ।

ରାଜନୈତିକ ଝଡ଼ରେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ମଧ୍ୟ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୋଇଥିଲା ।

ସହଦେବ — ଜ୍ଞାନୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ପରିବାର ।

ସହଦେବଙ୍କ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରୌପଦୀ ଥିଲେ ପ୍ରମୁଖ ସହଧର୍ମିଣୀ ।

ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିତ ପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ବିଭିନ୍ନ ପାଠ ଓ ଅନୁବାଦରେ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ମିଳେ । ତେଣୁ ଏଠାରେ ଏକ ନାମକୁ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ଭାବରେ ଥୋପିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।

ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ ବିଜୟା, ମାଦ୍ରରାଜ ଦ୍ୟୁତିମତଙ୍କ କନ୍ୟା । ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ସୁହୋତ୍ର ।

ସହଦେବଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ ଯେପରି ଜ୍ଞାନ ଓ ନିରବତା ଥିଲା, ତାଙ୍କ ପରିବାରିକ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ନିରବତାର ଛାୟା ଦେଖାଯାଏ ।

ଦ୍ରୌପଦୀ — ପାଞ୍ଚ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ଜନନୀ ।

ଏହି ସମଗ୍ର ପରିବାରର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ ଦ୍ରୌପଦୀ ।

ସେ କେବଳ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀ ନୁହେଁ ।

ସେ ଥିଲେ ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ରଙ୍କ ମା’ ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଣ୍ଡବଙ୍କଠାରୁ ତାଙ୍କର ଜଣେ ପୁତ୍ର ।

ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ ।

ସୁତସୋମ ।

ଶ୍ରୁତକର୍ମା ।

ଶତାନୀକ ।

ଏବଂ ସହଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର ।

ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ରକ୍ତ ।

କିନ୍ତୁ ମା’ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସେମାନେ ପାଞ୍ଚଜଣ ନୁହେଁ—ଏକ ହୃଦୟର ପାଞ୍ଚଟି ଖଣ୍ଡ ।

ବନବାସରେ ଥିବାବେଳେ ମା’ର ମନ କେତେଥର ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଉଡ଼ିଯାଇଥିବ?

ସେମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?

କ’ଣ ଖାଉଛନ୍ତି?

କିଏ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଛି?

ମା’ର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ମହାଭାରତ ସବୁବେଳେ ଦିଏ ନାହିଁ ।

କିନ୍ତୁ ଜଣେ ମା’ର ହୃଦୟ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜେ ନିଜେ ପଚାରିଚାଲିଥାଏ ।

ଏକ ରାଜପରିବାର, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଏକ ଛାତ ତଳେ ନଥିଲେ ।

ଏଠାରେ ଏକ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ମନେ ରଖିବା ଦରକାର ।

ମହାଭାରତରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅଭିମନ୍ୟୁ–ଉତ୍ତରା ବିବାହ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀ ଓ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର ଉପପ୍ଲବ୍ୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ ବୋଲି ମୂଳ ପାଠ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କହେ ନାହିଁ ।

ଏହା ବୁଝିବା ଦରକାର ।

କାରଣ ମହାଭାରତର ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ଆଜିର ଦିନର ଏକ ସହରରେ, ଏକ ଘରରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ପରିବାର ଭଳି ନଥିଲା ।

କେହି ନିଜ ପିତୃରାଜ୍ୟରେ ।

କେହି ନିଜ ମାତୃରାଜ୍ୟରେ ।

କେହି ନାଗଲୋକରେ ।

କେହି ଦ୍ୱାରକାରେ ।

କେହି ମଣିପୁରରେ ।

ଆଉ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଜେ—କେବେ ବନରେ, କେବେ ବିରାଟଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ, ଆଉ ଏବେ ଉପପ୍ଲବ୍ୟରେ ।

ତଥାପି ସମ୍ପର୍କର ସୂତା ଛିଣ୍ଡି ଯାଇନଥିଲା ।

ଦୂରତା ଥିଲା ।

କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା ।

ବିଚ୍ଛେଦ ଥିଲା ।

କିନ୍ତୁ ଅପେକ୍ଷା ଥିଲା ।

ଦ୍ୱାରକାରୁ ଆସିଲେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ।

ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷର ଦୁଃଖ ଶେଷ ହେଲା ।

ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଜର ପରିଚୟ ପୁଣିଥରେ ଜଗତ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶ କଲେ ।

ବିରାଟଙ୍କ ରାଜସଭାରେ ନୂଆ ଆଲୋକ ଜଳିଲା ।

ଉତ୍ତରାଙ୍କ ବିବାହର କଥା ଉଠିଲା ।

ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରାଇବାର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା । କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟା ଓ କନ୍ୟାସମାନ ଭାବେ ଦେଖୁଥିବାରୁ ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ ।

ତା’ପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଆସିଲା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରସ୍ତାବ—

“ମୋର ପୁତ୍ର ଅଭିମନ୍ୟୁ ।”

ଏହି ଏକ ବାକ୍ୟରେ ଯେପରି ଦୁଇଟି ରାଜପରିବାରର ଭାଗ୍ୟ ଏକାଠି ହୋଇଗଲା ।

ବିରାଟଙ୍କ କନ୍ୟା ଉତ୍ତରା ।

ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଭିମନ୍ୟୁ ।

ଏକପଟେ ମତ୍ସ୍ୟରାଜ୍ୟ ।

ଅନ୍ୟପଟେ କୁରୁବଂଶ ।

ଏବଂ ପଛରେ ଯାଦବବଂଶର ଆଶୀର୍ବାଦ ।

ଅଭିମନ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରକାରୁ ଆସିଲେ ।

ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଗର୍ବ ।

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ଭଣଜା ପାଇଁ ସ୍ନେହ ।

ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିଲା ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଅସୀମ ଆଶା ।

ଆଉ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ହୃଦୟରେ?

ସେଠାରେ ଥିଲା ଏକ ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ ।

ଅଭିମନ୍ୟୁ ଓ ଉତ୍ତରା — ଏକ ନୂଆ ପ୍ରଭାତ ।

ଉପପ୍ଲବ୍ୟରେ ବିବାହର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।

ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାର ପରେ ଯେପରି ପାଣ୍ଡବ ପରିବାରରେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ଦୀପ ଜଳିଉଠିଲା ।

କେତେ ବର୍ଷ ପରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫେରିଥିଲା ।

କୁନ୍ତୀଙ୍କ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଆଶାର ଆଲୋକ ।

ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଆଖିରେ ପୁତ୍ରର ବିବାହର ସ୍ୱପ୍ନ ।

ବିରାଟଙ୍କ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଉତ୍ସବ ।

ସଙ୍ଗୀତ ।

ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନି ।

ମଙ୍ଗଳଗୀତ ।

ରାଜା ଓ ମହାରଥୀମାନଙ୍କ ଆଗମନ ।

ଏହି ବିବାହ କେବଳ ଦୁଇ ଯୁବକ-ଯୁବତୀଙ୍କ ବିବାହ ନଥିଲା ।

ଏହା ଥିଲା ଭବିଷ୍ୟତର ଏକ ନୂଆ ସମ୍ପର୍କର ଜନ୍ମ ।

କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟର ଖେଳ ଅଦ୍ଭୁତ ।

ଯେଉଁ ବିବାହରେ ସମସ୍ତେ ଭବିଷ୍ୟତର ସୁଖ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେହି ବିବାହର ଛାୟାରେ ଲୁଚିଥିଲା ଏକ ଭୟଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ ।

କେହି ଜାଣୁନଥିଲେ—

ଉତ୍ତରାଙ୍କ ହାତରେ ମେହେନ୍ଦି ଶୁଖିବା ପୂର୍ବରୁ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଆକାଶରେ ଯୁଦ୍ଧର କଳାମେଘ ଘନୀଭୂତ ହେବ ।

କେହି ଜାଣୁନଥିଲେ—

ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ଯୁବ ହସ ଏକଦିନ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ରଣଭୂମିରେ ନିରବ ହୋଇଯିବ ।

କେହି ଜାଣୁନଥିଲେ—

ଏହି ବିବାହରୁ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଥିବା ଏକ ଶିଶୁ ହିଁ ପରେ କୁରୁବଂଶର ଆଶାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବ ।

ସେ ହେବେ—ପରୀକ୍ଷିତ ।

କିନ୍ତୁ ସେହି କାହାଣୀ ଏଯାଏ ଆସିନଥିଲା ।

ଏବେ ଉପପ୍ଲବ୍ୟରେ କେବଳ ବିବାହର ମଙ୍ଗଳଧ୍ୱନି ।

ଅଭିମନ୍ୟୁ ହସୁଥିଲେ ।

ଉତ୍ତରା ଲାଜରେ ମୁହଁ ନୁଆଁଇଥିଲେ ।

ଦ୍ରୌପଦୀ ଦୂରରୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।

କୁନ୍ତୀ ନିରବରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁଥିଲେ ।

ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ହୃଦୟ ମାତୃସ୍ନେହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ।

ଆଉ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ?

ସେ ହସୁଥିଲେ ।

କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଖିର ଗଭୀରତାରେ ଯେପରି ଲୁଚିଥିଲା ଭବିଷ୍ୟତର ଏକ ରହସ୍ୟ ।

ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—

ଏହି ହସ ପରେ ଆସିବ ଅଶ୍ରୁ ।

ଏହି ବିବାହ ପରେ ଆସିବ ଯୁଦ୍ଧ ।

ଏହି ନୂଆ ସମ୍ପର୍କ ପରେ ଆସିବ ଏକ ମହାବିନାଶ ।

ତଥାପି ଜୀବନ ତାହାର ନିଜ ନିୟମରେ ଚାଲେ ।

ଫୁଲ ଫୁଟିବାବେଳେ ଫୁଲ ଜାଣେ ନାହିଁ—କେବେ ଝଡ଼ ଆସିବ ।

ବସନ୍ତ ଆସିବାବେଳେ ବସନ୍ତ ଜାଣେ ନାହିଁ—କେବେ ଶରତ ଆସିବ ।

ଏବଂ ବିବାହ ମଣ୍ଡପରେ ଦୁଇଟି ହୃଦୟ ମିଳିବାବେଳେ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ—ଭାଗ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ପଥ ଲେଖି ରଖିଛି ।

ଅଭିମନ୍ୟୁ ଓ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ବିବାହ ସେହିପରି ଥିଲା—

ଆନନ୍ଦର ମଝିରେ ଲୁଚିଥିବା ଏକ ଆସନ୍ତା ଝଡ଼ର ନିରବ ପୂର୍ବାଭାସ ।