କାଲାମାଟାର ସମୁଦ୍ରକୂଳରେ ଏକ ସପ୍ତାହ : ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ, ସମୁଦ୍ରସ୍ନାନ ଓ ଧ୍ୟାନର ଅନନ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ।
—ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର-
ସମୁଦ୍ର ସହିତ ଏକ ସପ୍ତାହର ଜୀବନ ।
୨୦୨୬ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ମାସର ଶେଷ ସପ୍ତାହଟି ମୋ ଜୀବନର ଏକ ସ୍ମରଣୀୟ ସମୟ ହୋଇ ରହିଗଲା । ଗ୍ରୀସର କାଲାମାଟା ସହରରେ ସମୁଦ୍ରକୂଳକୁ ଲାଗିଥିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର Airbnb ଘରେ ରହିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲା । ଏହା କେବଳ ରହିବା ପାଇଁ ଏକ ଘର ନଥିଲା, ବରଂ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରକୃତିର ଅତି ନିକଟରେ କିଛି ଦିନ ନିଜକୁ ଖୋଜିବାର ଏକ ଅବସର ଥିଲା ।
ଘରଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ କରାଯାଇଥିଲା । ପରିଷ୍କାର ପରିଚ୍ଛନ୍ନ ପରିବେଶ, ଆବଶ୍ୟକ ସମସ୍ତ ସୁବିଧା ଓ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଲା, ଘରଟି ସମୁଦ୍ରକୂଳର ଏତେ ନିକଟରେ ଥିଲା ଯେ ସମୁଦ୍ରର ଢେଉର ଶବ୍ଦ ଘର ଭିତରୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଶୁଣିହେଉଥିଲା । ରାତିର ନିରବତାରେ ସେହି ଢେଉର ଶବ୍ଦ ମନକୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶାନ୍ତି ଦେଉଥିଲା ।
ପ୍ରତିଦିନର ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ।
ଏହି ରହଣିର ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ଅନୁଭୂତି ଥିଲା ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ । ସକାଳୁ ଶୀଘ୍ର ଉଠି ଘରରୁ ବାହାରି ସମୁଦ୍ରକୂଳରେ ଠିଆ ହେବା ମୋର ଦୈନନ୍ଦିନ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ପୂର୍ବ ଦିଗର ଆକାଶ ଧୀରେ ଧୀରେ ରଙ୍ଗ ବଦଳାଉଥିଲା । ପ୍ରଥମେ ହାଲୁକା ଆଲୋକ, ତା’ପରେ ଆକାଶରେ ସୁନାଲି ଆଭା ଓ ଶେଷରେ ସମୁଦ୍ର ଉପରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଦୟ ।
ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିବା ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା । ଢେଉଗୁଡ଼ିକ ଆସି କୂଳକୁ ଛୁଇଁ ପୁଣି ଫେରିଯାଉଥିଲା । ସେହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି ମନେ ହେଉଥିଲା, ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ନିଜ ହାତରେ ଏକ ନୂଆ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କି ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖୁଛି ।
ସକାଳର ସମୁଦ୍ରସ୍ନାନ ।
ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଦେଖିବା ପରେ ସମୁଦ୍ରସ୍ନାନ ମୋର ସକାଳର ଅନ୍ୟତମ ଆନନ୍ଦ ଥିଲା । ଘରଠାରୁ କେବଳ କିଛି ପାଦ ଦୂରରେ ଥିବା ସମୁଦ୍ର ମୋତେ ପ୍ରତିଦିନ ନିଜ ଆଡ଼କୁ ଡାକୁଥିଲା ।
ସକାଳର ଶାନ୍ତ ପରିବେଶରେ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ଅନୁଭୂତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ । ଥଣ୍ଡା ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳ ଦେହକୁ ଛୁଇଁବା ମାତ୍ରେ ଏକ ନୂଆ ସତେଜତା ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା । ଢେଉ ଆସି ପାଦକୁ ଛୁଇଁ ଫେରିଯାଉଥିଲା । କିଛି ସମୟ ପରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ସମୁଦ୍ରର ଲୟ ସହିତ ମିଶିଯାଇଥିବା ଭଳି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି ।
ସମୁଦ୍ରସ୍ନାନ ମୋ ପାଇଁ କେବଳ ଶରୀରକୁ ସତେଜ କରିବାର ଏକ ଉପାୟ ନଥିଲା । ଏହା ଦିନଟିକୁ ଏକ ନୂଆ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ଆରମ୍ଭ କରିବାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭୂତି ଥିଲା । ସକାଳର ନିର୍ମଳ ପବନ, ସମୁଦ୍ରର ଲୁଣିଆ ଗନ୍ଧ, ଢେଉର ଶବ୍ଦ ଓ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ମିଶି ମନ ଓ ଶରୀରକୁ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ସତେଜ କରୁଥିଲା ।
ସମୁଦ୍ର ସହିତ ନିକଟତା ।
ସାଧାରଣତଃ ଆମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସମୁଦ୍ରତଟକୁ ଯାଉ । କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ମୋର ଅନୁଭୂତି ଥିଲା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ । ସମୁଦ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲା । ଘର ଓ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦୂରତା ଏତେ କମ୍ ଥିଲା ଯେ ମୋର ସମଗ୍ର ଦିନଚର୍ଯ୍ୟାର ଏକ ଅଂଶ ହୋଇଯାଇଥିଲା ସମୁଦ୍ର ।
ସକାଳେ ସମୁଦ୍ର, ଦିନରେ ସମୁଦ୍ରର ଦୃଶ୍ୟ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ପୁଣି ସମୁଦ୍ରର ଶବ୍ଦ । ଏପରି ଅନୁଭୂତି ମୋତେ ଜୀବନର ବ୍ୟସ୍ତତାଠାରୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଦୂରେଇ ନିଜ ମନ ସହିତ କଥା ହେବାର ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲା ।
ସନ୍ଧ୍ୟାର ଧ୍ୟାନ ।
ସକାଳର ସମୁଦ୍ରସ୍ନାନ ଯେପରି ଦେହକୁ ସତେଜ କରୁଥିଲା, ସନ୍ଧ୍ୟାର ସମୁଦ୍ରକୂଳ ମୋ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିଲା । ଦିନର କାର୍ଯ୍ୟ ସରିବା ପରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସମୁଦ୍ରକୂଳରେ ବସି ଧ୍ୟାନ କରିବା ମୋର ଏହି ସପ୍ତାହର ଏକ ନିୟମିତ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଥିଲା ।
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅସ୍ତ ଯିବା ସମୟରେ ସମୁଦ୍ରର ଶବ୍ଦ ଅଧିକ ଗଭୀର ଲାଗୁଥିଲା । ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ କେବଳ ଢେଉର ଆସିବା ଓ ଫେରିଯିବାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା । ଧ୍ୟାନର ସେହି କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବାହାର ଦୁନିଆର କୋଳାହଳ ଯେପରି ଦୂରେଇଯାଉଥିଲା ।
ମୋତେ ଲାଗୁଥିଲା, ସମୁଦ୍ର ନିଜେ ଯେପରି ଏକ ବିଶାଳ ଧ୍ୟାନରେ ମଗ୍ନ । ଢେଉ ଆସୁଛି, ଭାଙ୍ଗୁଛି ଓ ପୁଣି ଫେରିଯାଉଛି । କିନ୍ତୁ ସମୁଦ୍ର ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଶାନ୍ତ ଓ ବିଶାଳ ହୋଇ ରହିଛି । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମୋତେ ଜୀବନର ଏକ ସରଳ ସତ୍ୟ ମନେ ପକାଇ ଦେଉଥିଲା—ଜୀବନରେ ଘଟଣା ଆସିବ ଓ ଯିବ, କିନ୍ତୁ ମନକୁ ସମୁଦ୍ର ପରି ବିଶାଳ ଓ ସ୍ଥିର ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ଏକ ଘର, ଏକ ସମୁଦ୍ର ଓ ଅନେକ ସ୍ମୃତି ।
ଏହି Airbnb ଘରଟି ମୋର କାଲାମାଟା ଯାତ୍ରାରେ ଏକ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ନେଇଗଲା । ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ହୋଇଥିବା ଘର, ଘର ସାମ୍ନାରେ ବିସ୍ତୃତ ସମୁଦ୍ର, ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ, ପ୍ରତିଦିନର ସମୁଦ୍ରସ୍ନାନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାର ଧ୍ୟାନ—ଏସବୁ ମିଶି ଏହି ଏକ ସପ୍ତାହକୁ ଏକ ଅଲଗା ଅନୁଭୂତିରେ ପରିଣତ କରିଦେଲା ।
ଏଠାରେ ମୋତେ କୌଣସି ବଡ଼ ପର୍ଯ୍ୟଟନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଭବ ହୋଇନଥିଲା । ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିବା, ସମୁଦ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଉପଭୋଗ କରିବା ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ କିଛି ସମୟ ନିରବତାରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା—ଏତିକି ମୋ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲା ।
ଯାତ୍ରାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉପହାର ।
କାଲାମାଟାରେ କଟାଇଥିବା ଅଗଷ୍ଟର ଶେଷ ସପ୍ତାହ ମୋତେ ବୁଝାଇଦେଲା ଯେ ଭଲ ଭ୍ରମଣ କେବଳ ଅଧିକ ସ୍ଥାନ ଦେଖିବାର ନାମ ନୁହେଁ । ବେଳେବେଳେ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ କିଛି ଦିନ ରହି ପ୍ରକୃତିକୁ ନିକଟରୁ ଅନୁଭବ କରିବା ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ଭ୍ରମଣ ।
କାଲାମାଟାର ସେହି ସମୁଦ୍ରକୂଳରେ ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ନୂଆ ସକାଳ ଦେଖିଲି, ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ନିଜକୁ ସତେଜ କଲି ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାର ନିରବତାରେ ନିଜ ମନ ସହିତ କିଛି ସମୟ ବିତାଇଲି ।
ଆଜି ସେହି ଘରଠାରୁ ଦୂରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ମନେ ପଡ଼େ ସେହି ସମୁଦ୍ରର ଢେଉ, ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାର ନିରବ ଧ୍ୟାନ । ମୋ ପାଇଁ କାଲାମାଟାର ସେହି ଏକ ସପ୍ତାହ କେବଳ ଏକ ଭ୍ରମଣ ନଥିଲା; ଏହା ଥିଲା ପ୍ରକୃତିର କୋଳରେ ନିଜକୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ହରାଇ ଦେଇ ପୁଣି ନୂଆ ଭାବେ ନିଜକୁ ପାଇବାର ଏକ ଅନୁଭୁତି ।