ମହାଭାରତ ଗଦ୍ୟରେ – ଭାଗ ୯୫ : ରାଜସଭାରେ ଧର୍ମର ସ୍ୱର ଓ ଅହଂକାରର ଅନ୍ଧତ୍ୱ ।
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଏକ ମହାକାବ୍ୟମୟ କାହାଣୀ ।
ଲେଖକ – ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର, MA, LLB, IRS (Retired) ।
ହସ୍ତିନାପୁରର ରାଜସଭା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା ।
ସଭା ଭିତରେ ରାଜକୀୟ ଆଡ଼ମ୍ବର ଥିଲା । ଅସଂଖ୍ୟ ରାଜା, ମହାରଥୀ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ କୁରୁବଂଶର ପ୍ରମୁଖ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ ।
ଭୀଷ୍ମ ଥିଲେ ।
ଦ୍ରୋଣ ଥିଲେ ।
କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ ।
ବିଦୁର ଥିଲେ ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ ।
ଦୁର୍ଯୋଧନ, ଦୁଃଶାସନ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକୁନି ମଧ୍ୟ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନ ସଭାରେ ଆଉ ଜଣେ ଆସିବାକୁ ଥିଲେ ।
ସେ ଆସିଲେ ରାଜା ଭାବରେ ନୁହେଁ ।
ସେ ଆସିଲେ ଦୂତ ଭାବରେ ।
ସେ ଆସିଲେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ନୁହେଁ ।
ସେ ଆସିଲେ ଶାନ୍ତିର ବାଣୀ ନେଇ ।
ସେ ଥିଲେ—ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ।
ସଭାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ମାତ୍ରେ ଯେପରି ପରିବେଶର ରୂପ ବଦଳିଗଲା ।
କେତେକ ମୁହଁରେ ଆଶା ।
କେତେକ ମୁହଁରେ ଭୟ ।
କେତେକ ମୁହଁରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ।
ଆଉ କେତେକ ମୁହଁରେ ଅହଂକାର ।
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ସଭାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହଁକୁ ଯେପରି ପଢ଼ିନେଲା ।
ସେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ସେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ସେ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ସେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାହିଲେ ।
ଶେଷରେ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଲେ ।
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖରେ ଥିଲା ଶାନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ଅଶାନ୍ତି ।
କାହିଁକି?
କାରଣ ସତ୍ୟ ସବୁବେଳେ ଅହଂକାରକୁ ଭୟ ଦେଖାଏ ।
ଅହଂକାର ଚାହେ ନିଜ ପ୍ରଶଂସା ।
ସତ୍ୟ ଚାହେ ଆତ୍ମସମୀକ୍ଷା ।
ଅହଂକାର କହେ—“ମୁଁ ଠିକ୍ ।”
ଧର୍ମ ପଚାରେ—“ତୁମେ ସତରେ ଠିକ୍ କି?”
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ହିଁ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଅସହ୍ୟ ଥିଲା ।
କୃଷ୍ଣ ସଭାରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।
କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିରବତା ରହିଲା ।
ତା’ପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱର ସମଗ୍ର ସଭାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା ।
“ହେ କୁରୁବଂଶୀୟ ମହାନୁଭାବମାନେ, ମୁଁ ଆଜି ଏଠାକୁ ଯୁଦ୍ଧର ଆହ୍ୱାନ ନେଇ ଆସିନାହିଁ । ମୁଁ ଆସିଛି ଯୁଦ୍ଧକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ।”
ସଭା ନିରବ ।
କୃଷ୍ଣ ପୁଣି କହିଲେ—
“ଦୁଇ ପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘଦିନର ବିବାଦ ରହିଛି । ଏହି ବିବାଦର ମୂଳରେ ରହିଛି ରାଜ୍ୟ, ଅଧିକାର ଓ ଅପମାନ । କିନ୍ତୁ ଯଦି ବୁଦ୍ଧି ଓ ଧର୍ମର ଆଶ୍ରୟ ନିଆଯାଏ, ତେବେ ଏହି ବିବାଦ ରକ୍ତପାତ ବିନା ସମାଧାନ ହୋଇପାରେ ।”
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାଣୀରେ କୌଣସି କ୍ରୋଧ ନଥିଲା ।
କୌଣସି ଧମକ ନଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ଥିଲା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନୈତିକ ଶକ୍ତି ।
ସେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ—
“ମହାରାଜ, ଆପଣ କୁରୁବଂଶର ପିତୃସମ । ଆପଣଙ୍କ ଏକ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଅନେକ ଜୀବନର ଭବିଷ୍ୟତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରେ । ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କେବଳ ଦୁଇ ପକ୍ଷ ନାହାନ୍ତି । ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛି ସମଗ୍ର କୁରୁବଂଶର ଭବିଷ୍ୟତ ।”
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ନିରବ ରହିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଆଖି ଦେଖୁନଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଆଉ ଏକ ଅନ୍ଧତ୍ୱ ଥିଲା—ପୁତ୍ରମୋହ ।
ମଣିଷର ବାହ୍ୟ ଆଖି ବନ୍ଦ ହେଲେ ସେ ଅନ୍ଧ ହୁଏ ।
କିନ୍ତୁ ମୋହରେ ବିବେକ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲେ ତା’ଠାରୁ ବଡ଼ ଅନ୍ଧତ୍ୱ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଥିଲେ ।
ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟ କହୁଛନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିପାରୁନଥିଲା ।
ଏହା ହେଉଛି ମୋହର ଶକ୍ତି ।
ସତ୍ୟକୁ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ ନକରିବା ।
କୃଷ୍ଣ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଅଧିକାରର କଥା କହିଲେ ।
ସେ ସ୍ମରଣ କରାଇଲେ—ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦୀର୍ଘ ବନବାସ ଓ ଅଜ୍ଞାତବାସ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି ।
ସେମାନେ ନିଜ ଅଧିକାର ଚାହୁଁଛନ୍ତି ।
ସେମାନେ ହସ୍ତିନାପୁରର ସମସ୍ତ ଧନ ଲୁଟି ନେବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି ।
ସେମାନେ ନ୍ୟାୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ।
ସେମାନେ ନିଜ ଅଧିକାରରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ।
କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇଗଲା ।
ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବେଦନା ଥିଲା ।
ସେ କୁରୁବଂଶକୁ ଭଲପାଉଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—ଅନ୍ୟାୟର ପଥରେ ଚାଲିଲେ ଏହି ବଂଶର ମହିମା ରକ୍ଷା ପାଇବ ନାହିଁ ।
ଦ୍ରୋଣ ମଧ୍ୟ ନିରବ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଦୁଇ ପକ୍ଷରେ ।
ଏକ ପଟେ ଅର୍ଜୁନ ।
ଅନ୍ୟ ପଟେ କୌରବମାନେ ।
ଗୁରୁଙ୍କ ହୃଦୟ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯିବ?
ସେହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ମନକୁ ନିରବ କରିଦେଇଥିଲା ।
ବିଦୁର ତଥାପି ଜାଣୁଥିଲେ—ଧର୍ମ କ’ଣ ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଭୟ ନଥିଲା ।
କାରଣ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ମଣିଷ ସବୁବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତର ଭୟମୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ ।
କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଯୋଧନ?
ସେ ଶୁଣୁଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନଥିଲେ ।
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ ଯେପରି ତାଙ୍କ ଅହଂକାରର ଦ୍ୱାରକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲା ।
ଶେଷରେ ଦୁର୍ଯୋଧନ କହିଲେ—
“ମାଧବ, ଆପଣ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଅଛନ୍ତି । ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ କଥା ନିରପେକ୍ଷ ନୁହେଁ ।”
କୃଷ୍ଣ ହସିଲେ ।
ସେ କହିଲେ—
“ଦୁର୍ଯୋଧନ, ମୁଁ କାହାର ପକ୍ଷରେ ନୁହେଁ । ମୁଁ ଧର୍ମର ପକ୍ଷରେ ।”
ଏହି ଏକ ବାକ୍ୟ ଯେପରି ସମଗ୍ର ସଭାର ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଗଲା ।
“ମୁଁ ଧର୍ମର ପକ୍ଷରେ ।”
ଏହି କଥା ମହାଭାରତର ଅନ୍ତରାତ୍ମା ।
ଭଗବାନ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର ସ୍ୱାର୍ଥର ପକ୍ଷ ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଧର୍ମ ଯେଉଁଠାରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଚେତନା ସେଠାରେ ।
ଦୁର୍ଯୋଧନ ଆଉ କଠୋର ହେଲେ ।
ତାଙ୍କ ମନ କହୁଥିଲା—
“ମୁଁ କାହିଁକି ଛାଡ଼ିବି?”
“ମୁଁ କାହିଁକି ନମିବି?”
“ମୋ ପାଖରେ ସେନା ଅଛି ।”
“ମୋ ପାଖରେ ମହାରଥୀ ଅଛନ୍ତି ।”
“ମୁଁ କାହିଁକି ଭୟ କରିବି?”
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ମନରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ସେ ଏକ କଥା ବୁଝିପାରୁନଥିଲେ—
ଭୟ ସବୁବେଳେ ଦୁର୍ବଳତାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥାଏ ।
କେବେ କେବେ ଅହଂକାର ମଧ୍ୟ ଭୟର ମୁଖୋଶ ।
ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିଜ ଭିତରର ଅସୁରକ୍ଷାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେ ଅନେକ ସମୟରେ ଅଧିକ ଗର୍ଜନ କରେ ।
ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଅହଂକାର ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଥିଲା ।
କୃଷ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ ।
“ଅହଂକାର ମଣିଷକୁ କ୍ଷଣିକ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ବିବେକକୁ ଛିନିନେଇଥାଏ । ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିଜ ତ୍ରୁଟିକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ, ତାହାର ଆଖି ଖୋଲା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅନ୍ଧ ।”
ଦୁର୍ଯୋଧନ ଏହା ଶୁଣିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନ ନରମ ହେଲା ନାହିଁ ।
ଶକୁନି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲେ ।
କର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲେ ।
ଦୁଃଶାସନ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲେ ।
ଏହି ତିନିଜଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ଆହୁରି ଦୃଢ଼ କରୁଥିଲା ।
ଶକୁନିଙ୍କ ମନରେ ଚାଲୁଥିଲା ଚାଳ ।
ଦୁଃଶାସନଙ୍କ ମନରେ ଚାଲୁଥିଲା ଭାଇପ୍ରତି ଅନ୍ଧ ସମର୍ଥନ ।
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିଲା ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ପ୍ରତି ଋଣର ଭାର ।
ଏବଂ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିଲା ରାଜ୍ୟର ମୋହ ।
ଚାରିଟି ଧାରା ମିଶି ଏକ ବଡ଼ ବନ୍ୟାର ରୂପ ନେଇଥିଲା ।
ସେହି ବନ୍ୟାର ନାମ—ଅହଂକାର ।
କୃଷ୍ଣ ଶେଷଥର ପାଇଁ ଶାନ୍ତିର କଥା କହିଲେ ।
“ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁମାନେ ମରିବେ, ସେମାନେ କେବଳ ପାଣ୍ଡବ କିମ୍ବା କୌରବ ନୁହେଁ । ଏହା ହେବ ଭାରତର ପୁଅମାନଙ୍କ ରକ୍ତ । ଏହି ରକ୍ତର ଦାୟିତ୍ୱ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ରହିବ ।”
ସଭା ପୁଣି ନିରବ ।
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ୱର ଧୀର ହେଲା ।
“ଏବେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅଛି ।”
ଏହି ଚାରିଟି ଶବ୍ଦରେ ଯେପରି ସମଗ୍ର ମହାଭାରତର କରୁଣା ଲୁଚିଥିଲା ।
“ଏବେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅଛି ।”
ଅର୍ଥାତ୍—
ଅହଂକାର ଛାଡ଼ ।
ମୋହ ଛାଡ଼ ।
ଅନ୍ୟାୟ ଛାଡ଼ ।
ଧର୍ମକୁ ଫେର ।
ମଣିଷର ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆହ୍ୱାନ ପୁନଃପୁନଃ ଆସେ ।
କେବେ ଜଣେ ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ।
କେବେ ଜଣେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ କଥାରେ ।
କେବେ ନିଜ ଅନ୍ତରାତ୍ମାର ନିରବ ସ୍ୱରରେ ।
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ମଣିଷ ସେହି ସ୍ୱରକୁ ଶୁଣେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପରେ ଆସେ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ।
କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ଜାଗିଲା ନାହିଁ ।
ଏବଂ ଏହିଠାରୁ ମହାଭାରତର ଦୁଃଖାନ୍ତ ଆହୁରି ନିକଟକୁ ଆସିଲା ।
କାରଣ ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ ନିଜେ ଶାନ୍ତିର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ମଣିଷ ତଥାପି ସେହି ଦ୍ୱାର ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କରେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ତା’ପରେ ଯାହା ଆସେ ତାହା କେବଳ ଭାଗ୍ୟ ନୁହେଁ—ତାହା ହେଉଛି ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ।
ସଭାରେ ନିରବତା ।
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖରେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ।
ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ମୁଖରେ ଅହଂକାର ।
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବେଦନା ।
ବିଦୁରଙ୍କ ଆଖିରେ ଚିନ୍ତା ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମନରେ ମୋହ ।
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ।
ଶକୁନିଙ୍କ ମନରେ ଚାଳ ।
ଦୁଃଶାସନଙ୍କ ମନରେ ଅନ୍ଧ ସମର୍ଥନ ।
ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବନାର ଉପରେ ଯେପରି ନିରବ ଭାବରେ ଠିଆ ଥିଲା—କାଳ ।
କାଳ ଅପେକ୍ଷା କରେ ।
କିନ୍ତୁ କାଳ କେବେ କ୍ଷମା କରେ ନାହିଁ ।
ହସ୍ତିନାପୁରର ଏହି ରାଜସଭାରେ ଶାନ୍ତିର ଦୀପ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଜଳୁଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ତାହାର ଚାରିପାଖରେ ଅହଂକାରର ପବନ ବହୁଥିଲା ।
ଦୀପଟି ନିଭିବ କି?
ନା ଆଉ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବ?
ଏହାର ଉତ୍ତର ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ମିଳିବ ।
କାରଣ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ମନରେ ଏବେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା—
“ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୋର କଥାରେ ରୋକିହେବ ନାହିଁ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ରୋକିବାକୁ ପଡ଼ିବ ।”
ଏହି ଚିନ୍ତା ଥିଲା ଅହଂକାରର ଶେଷ ସୀମା ।
ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟକୁ ବୁଝାଇ ପାରାଯାଏ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଅଧର୍ମ ଶକ୍ତିର ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଚାହେ ।
କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଯୋଧନ ଜାଣୁନଥିଲେ—
ଯାହାକୁ ସେ ବନ୍ଦୀ କରିବାର ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି, ସେହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଅଂଶ ।
ଆଗାମୀ ସଭାରେ ଏହି ଅହଂକାରର ପରଦା ଉଠିବ ।
ମଣିଷ ଦେଖିବ—
ମଣିଷ ଭାବୁଥିଲା ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରିବ ।
କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ନିଜ କର୍ମର ସତ୍ୟ ଦର୍ଶନ କରାଇବେ ।
ଭାଗ ୯୫ର ଶେଷ ।
(ଭାଗ ୯୬ରେ ଜାରି ରହିବ — ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରିବାର ଚେଷ୍ଟା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଶ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶ ଓ ହସ୍ତିନାପୁର ସଭାରେ ଦିବ୍ୟ ସତ୍ୟର ଉଦ୍ଘାଟନ ।)