ମହାଭାରତ ଗଦ୍ୟରେ – ଭାଗ ୭୦ : କର୍ଣ୍ଣ — ପ୍ରତିଭା, ଅହଂକାର ଓ ଅଧର୍ମର ଛାୟା
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଏକ ମହାକାବ୍ୟମୟ କାହାଣୀ
ଲେଖକ – ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର, MA, LLB, IRS (Retired):
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ବୁଝିବାର ଏକ ଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ।
ମହାଭାରତରେ କର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜଟିଳ ଚରିତ୍ର ।
ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଦୁଃଖ ଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅପମାନ ଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ନିଜ ପରିଚୟ ପାଇବାର ଏକ ତୀବ୍ର ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲା ।
ସେ ମହାନ ଧନୁର୍ଦ୍ଧର ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ।
ସେ ସମ୍ମାନ ଚାହୁଁଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଜଣେ ମଣିଷର ଜୀବନରେ ଦୁଃଖ ଥିବା ମାତ୍ରରୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ହୋଇଯାଏ ନାହିଁ ।
ଏହିଠାରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ ।
କର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖ ପାଇଥିଲେ—ଏହା ସତ୍ୟ ।
କର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ଥିଲେ—ଏହା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ।
କର୍ଣ୍ଣ ଦାନଶୀଳ ଥିଲେ—ଏହା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ।
କିନ୍ତୁ—
ସେ ସବୁବେଳେ ନ୍ୟାୟର ପକ୍ଷରେ ଥିଲେ କି ?
ଏହାର ଉତ୍ତର ସେତେ ସହଜ ନୁହେଁ ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଅପମାନ — କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଏକ କଳା ଅଧ୍ୟାୟ ।
ଦ୍ୟୂତସଭାର ଘଟଣା ମହାଭାରତର ସବୁଠାରୁ ବେଦନାଦାୟକ ଘଟଣାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସଭାକୁ ଟାଣି ଆଣାଯାଇଥିଲା ।
ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ ।
ସେ ନ୍ୟାୟ ମାଗିଥିଲେ ।
ସେ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ—
“ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମେ ନିଜକୁ ହାରିସାରିଥିଲେ, ତାହା ପରେ ସେ ମୋତେ ପଣ ରଖିବାର ଅଧିକାର ରଖୁଥିଲେ କି ?”
ସଭା ନିରବ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଏହି ସମୟରେ କର୍ଣ୍ଣ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଠିଆ ହେଲେ ।
ଏଠାରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଏକ ଗୁରୁତର ନୈତିକ ଦୁର୍ବଳତା ପ୍ରକାଶ ପାଏ ।
ଜଣେ ନାରୀ, ଯିଏ ସଭାରେ ନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରକ୍ଷା କରିବା ବଦଳରେ କର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରୁଥିବା ଶିବିରକୁ ସମର୍ଥନ କଲେ ।
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ କେବଳ “ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ପ୍ରତି ମିତ୍ରତା” ବୋଲି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେବା ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ ।
କାରଣ ସତ୍ୟ ମିତ୍ରତା ଅନ୍ୟାୟକୁ ଅଟକାଇବାର ସାହସ ମଧ୍ୟ ଦାବି କରେ ।
ଏଠାରେ କର୍ଣ୍ଣ ସେହି ସାହସ ଦେଖାଇନଥିଲେ ।
⸻
ମିତ୍ରତା କି ଅନ୍ଧ ସମର୍ଥନ ?
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ ।
ଯେତେବେଳେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସାମାଜିକ ପରିଚୟକୁ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଥିଲା, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗଦେଶର ରାଜା କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଉପକାର କର୍ଣ୍ଣ କେବେ ଭୁଲିନଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମିତ୍ରତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ସମସ୍ୟା ଏଠାରେ ଥିଲା—
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟାୟର ପଥକୁ ଯାଉଥିଲେ, କର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ନାହିଁ ।
ବରଂ ଅନେକ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ବଢ଼ାଇଲେ ।
ଏହିପରି ଭାବରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନିଷ୍ଠା ଏକ ମହତ୍ ଗୁଣ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେହି ନିଷ୍ଠା ଯେତେବେଳେ ଅଧର୍ମକୁ ସମର୍ଥନ କରିଲା, ସେତେବେଳେ ତାହା ନୈତିକ ଦୁର୍ବଳତାରେ ପରିଣତ ହେଲା ।
⸻
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ — ଏବଂ ତାହାର ସୀମା ।
କର୍ଣ୍ଣ ଦାନଶୀଳ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଦାନର ଖ୍ୟାତି ଦୂରଦୂରନ୍ତରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା ।
ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରିଥିବା କାହାଣୀ ମହାଭାରତୀୟ ପରମ୍ପରାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ।
ଏହା ତାଙ୍କ ଦାନଶୀଳତାର ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦାହରଣ ।
କିନ୍ତୁ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ରହିଯାଏ—
ଜଣେ ମଣିଷ ଦାନଶୀଳ ହେଲେ ମାତ୍ର କି ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଧର୍ମାତ୍ମା ହୋଇଯାଏ ?
ନା ।
ମଣିଷର ଚରିତ୍ରକୁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ମାପିହେବ ନାହିଁ ।
ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନଶୀଳ ହୋଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନ୍ୟାୟର ସହଭାଗୀ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରନ୍ତି ।
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ବୁଝିବାରେ ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ଭୁଲିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
⸻
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କର୍ଣ୍ଣ ।
ସମୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା ।
ଯୁଦ୍ଧର ଆଶଙ୍କା ଧୀରେ ଧୀରେ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ଶେଷରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସହ ଏକାନ୍ତରେ କଥା ହେବାକୁ ଚାହିଲେ ।
କୃଷ୍ଣ ଜାଣୁଥିଲେ—
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମନରେ ଅସାଧାରଣ ପ୍ରତିଭା ଅଛି ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ଅସୀମ ସାହସ ଅଛି ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଭୁଲ ପକ୍ଷରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଯାଇଛି ।
କୃଷ୍ଣ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମର ଗୁପ୍ତ ସତ୍ୟ କହିଲେ ।
“ତୁମେ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ।”
କର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ ।
ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଯେଉଁ ପରିଚୟ ତାଙ୍କୁ ଏତେ ଦିନ ଧରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଆସିଥିଲା, ହଠାତ୍ ତାହାର ଏକ ନୂଆ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଗଲା ।
ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ !
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—
“କର୍ଣ୍ଣ, ଏବେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅଛି । ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପକ୍ଷକୁ ଆସ ।”
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟ ଦୋଳାୟମାନ ହେଲା ।
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି ।
କର୍ଣ୍ଣ ଜାଣିଲେ—
ସେ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ।
ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଭାଇ ।
ତଥାପି ସେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ ।
ତାଙ୍କ ଯୁକ୍ତି ଥିଲା—
“ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ । ଏବେ ବିପଦ ସମୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିପାରିବି ନାହିଁ ।”
ଏହି କଥାରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମିତ୍ରତାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ ।
କିନ୍ତୁ ଏହିଠାରେ ଆଉ ଏକ ନୈତିକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ ।
ମିତ୍ର ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା କି ଧର୍ମଠାରୁ ଉପରେ ?
ଯଦି ମିତ୍ର ଅନ୍ୟାୟ କରେ, ତେବେ ତାଙ୍କ ସହ ଠିଆ ହେବା କି ସତ୍ୟ ନିଷ୍ଠା ?
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଜୀବନ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଏକ ଦୁଃଖଦ ଉଦାହରଣ ।
⸻
କୁନ୍ତୀ ଓ କର୍ଣ୍ଣ ।
ଯୁଦ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ କୁନ୍ତୀ ମଧ୍ୟ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଭେଟିଲେ ।
ଜଣେ ମା’ ନିଜ ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନକୁ ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ପରେ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ସେହି ସାକ୍ଷାତରେ ଥିଲା ଅପରାଧବୋଧ ।
ଥିଲା ମାତୃସ୍ନେହ ।
ଥିଲା ଅତୀତର ଯନ୍ତ୍ରଣା ।
କୁନ୍ତୀ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ।
କର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମାତୃତ୍ୱର ସତ୍ୟକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ ନାହିଁ ।
କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ନିଷ୍ପତ୍ତି ବଦଳାଇଲେ ନାହିଁ ।
ସେ କହିଲେ—
“ମା’, ମୁଁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ ।”
ଏହା କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ।
ସେ ନିଜ ଜନ୍ମର ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିଲେ ।
ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସହ ନିଜର ରକ୍ତ ସମ୍ପର୍କ ଜାଣିଥିଲେ ।
ତଥାପି ସେ ନିଜ ପୁରୁଣା ନିଷ୍ଠାକୁ ଅଟୁଟ ରଖିଲେ ।
⸻
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟର ଅନ୍ଧକାର ।
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଥିଲା ତାଙ୍କ ମନରେ ସଞ୍ଚିତ ଅପମାନ ।
ସେ ନିଜକୁ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ।
“ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।”
“ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ।”
“ମୁଁ ମଧ୍ୟ ରାଜସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀ ।”
ଏହି ଆକାଂକ୍ଷା ଆରମ୍ଭରେ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ପରେ ସେହି ଆକାଂକ୍ଷା ଅହଂକାରରେ ପରିଣତ ହେଲା ।
ଏବଂ ଅହଂକାର ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ନିଷ୍ପତ୍ତି ଦିଗକୁ ନେଇଗଲା, ଯାହା ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖଦ ଭାବେ ଶେଷ କରିଦେଲା ।
⸻
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ ।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଯୁଦ୍ଧ ଆସନ୍ନ ।
ଦୁଇ ପକ୍ଷ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସଜାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଏକ ପକ୍ଷରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ।
ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ କୌରବମାନେ ।
କର୍ଣ୍ଣ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେବେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଭାଇମାନେ ।
ତଥାପି ସେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ହଟିଲେ ନାହିଁ ।
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଆହୁରି ଦୁଃଖଦ ହୋଇଯାଏ ।
ସେ ଭଲ ଗୁଣର ମଣିଷ ଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଭଲ ଗୁଣ ଏକ ଭୁଲ ନୈତିକ ପକ୍ଷରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଗଲା ।
ତାଙ୍କ ସାହସ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହେଲା ।
ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଭା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଲା ।
ତାଙ୍କ ନିଷ୍ଠା ଏକ ଅଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜନୈତିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଶକ୍ତି ଦେଲା ।
⸻
ଏକ ଜଟିଳ ମଣିଷର ଦୁଃଖଦ ନିୟତି ।
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖରାପ ମଣିଷ କହିଦେବା ସହଜ ।
ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହାନ କହିଦେବା ମଧ୍ୟ ସହଜ ।
କିନ୍ତୁ ମହାଭାରତର ଗଭୀରତା ଏହି ଦୁଇ ସରଳ ନିଷ୍କର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ନୁହେଁ ।
କର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ ଏକ ବିରୋଧାଭାସମୟ ମଣିଷ ।
ତାଙ୍କର ଦାନ ଥିଲା ମହାନ ।
ତାଙ୍କର ସାହସ ଥିଲା ଅସାଧାରଣ ।
ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତା ଦୃଢ଼ ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କିଛି ନିଷ୍ପତ୍ତି ଗଭୀର ଭାବରେ ଅନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ବିଶେଷକରି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଅପମାନରେ ତାଙ୍କ ଭୂମିକା ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଉପରେ ଏକ ଗଭୀର ନୈତିକ ଦାଗ ରଖିଦେଇଛି ।
ସେହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ କେବଳ “ମହାନ ଦାନବୀର” ଭାବେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଅନ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ପାଟିଗୁଡ଼ିକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ ।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଛାୟା ।
ଏବେ ସବୁକିଛି ଯୁଦ୍ଧ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲା ।
ଶଙ୍ଖ ବାଜିବାର ସମୟ ନିକଟ ଥିଲା ।
ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲା ।
ଘୋଡ଼ାମାନେ ସଜାଯାଉଥିଲେ ।
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ପରୀକ୍ଷା କରାଯାଉଥିଲା ।
ପାଣ୍ଡବ ଶିବିରରେ ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧରି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ।
କୌରବ ଶିବିରରେ କର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ରଥ ପାଖରେ ଠିଆ ଥିଲେ ।
ଦୁଇଜଣ ମହାନ ଧନୁର୍ଦ୍ଧର ।
ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅପମାନ ।
ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମନରେ ଅଗ୍ନି ।
କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦୁଇଟି ବିପରୀତ ଶିବିରରେ ।
ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଦୁଃଖଦ ସତ୍ୟ—
ସେମାନେ ଥିଲେ ଭାଇ ।
ଭାଗ ୭୦ର ଶେଷ କଥା ।
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଜୀବନ ଆମକୁ ଏକ ଗଭୀର ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ ।
ମଣିଷର ଜନ୍ମ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଶେଷ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନୁହେଁ ।
ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ କରେ ନାହିଁ ।
ମହତ୍ତ୍ୱ କେବଳ ଦାନରେ ନୁହେଁ ।
ମହତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି—
ଅନ୍ୟାୟର ସମୟରେ ସତ୍ୟର ପକ୍ଷରେ ଠିଆ ହେବା ।
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବିଡ଼ମ୍ବନା ହେଲା—
ସେ ମହାନ ହେବାର ଅନେକ ଗୁଣ ନେଇ ଜନ୍ମିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଜୀବନର ଅନେକ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ସେହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଧର୍ମର ପକ୍ଷରେ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଏହି କାରଣରୁ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କାହାଣୀ କେବଳ ଜଣେ ବୀରଙ୍କ କାହାଣୀ ନୁହେଁ ।
ଏହା ହେଉଛି—
ପ୍ରତିଭା ଓ ନୈତିକତାର ସଂଘର୍ଷର କାହାଣୀ ।
ମିତ୍ରତା ଓ ଧର୍ମର ସଂଘର୍ଷର କାହାଣୀ ।
ଅପମାନ ଓ ଅହଂକାରର ସଂଘର୍ଷର କାହାଣୀ ।
ଏବଂ ଶେଷରେ—
ନିଜର ନିଷ୍ପତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ଗଢ଼ିଥିବା ଜଣେ ଦୁଃଖଦ ନାୟକଙ୍କ କାହାଣୀ ।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଏବେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା ।
ଶଙ୍ଖ ଏବେ ବାଜିବାକୁ ଯାଉଥିଲା ।
ଏବଂ ଆଗାମୀ ଦିନରେ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଥିବା ସଂଘର୍ଷ ମହାଭାରତର ସବୁଠାରୁ ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ ଅଧ୍ୟାୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲା ।
(ଭାଗ ୭୧ରେ ଜାରି ରହିବ …)