। ସତ୍ୟଭାମା ମିଶ୍ରଂକ ଜୀବନ ଇତିହାସ ।
ଅଧ୍ୟାୟ – ୨
(ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର)
(ଯୌବନର ପରୀକ୍ଷା ଓ ଅତୁଟ ବିଶ୍ୱାସର ଶକ୍ତି)
ସତ୍ୟଭାମା ମିଶ୍ରଙ୍କ ବିବାହିତ ଜୀବନର ପ୍ରାରମ୍ଭ ସୁଖ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ନୁହେଁ, ବରଂ କଠିନ ପରୀକ୍ଷା ଓ ନିରବ ସହନଶୀଳତାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା । କାଶୀ ଜଗନ୍ନାଥପୁରର ଶ୍ରୀ ବାବାଜୀ ମିଶ୍ରଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ ପରେ ଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଦୁଃଖର ଛାୟା ଆଣିଥିଲା ।
ମନ୍ଦିର ପରିସରରେ ଘଟିଥିବା ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ବାବାଜୀ ମିଶ୍ରଙ୍କ ବାମ ଗୋଡ଼ ଗୁରୁତର ଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା । ଏହାର ପରିଣାମରେ ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଶଯ୍ୟାଶାୟୀ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ କଟକର ଏସ୍.ସି.ବି. ମେଡିକାଲ କଲେଜ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଇଥିଲା । ସେ ସମୟରେ ଚିକିତ୍ସା ସୁବିଧା ସୀମିତ ଥିବା ସହିତ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଚିକିତ୍ସା ପରିବାର ଉପରେ ବହୁତ ବଡ଼ ଆର୍ଥିକ ଭାର ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ।
ବାବାଜୀ ମିଶ୍ରଙ୍କ ପରିବାରରେ ସେ ନିଜେ ଏକମାତ୍ର ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଅସୁସ୍ଥତା ପରେ ପରିବାରର ଦୈନନ୍ଦିନ ଖର୍ଚ୍ଚ ଓ ଚିକିତ୍ସା ବ୍ୟୟର ଦାୟିତ୍ୱ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କ ଉପରେ ଆସିପଡ଼ିଲା । ଶେଷରେ ନିରୁପାୟ ହୋଇ ସେ ପରିବାରର ଚାଷଜମିର ଏକ ଅଂଶ ବିକ୍ରୟ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ । ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ଦିନକର ଜୀବନଯାପନ ଓ ପୁଅର ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ବଳିଦାନ ଦେବା ତାଙ୍କ ମାତୃସ୍ନେହ ଓ ତ୍ୟାଗର ଅନନ୍ୟ ଉଦାହରଣ ହୋଇ ରହିଲା ।
ଏପରି ସମୟରେ ସତ୍ୟଭାମା ଅଳ୍ପବୟସ୍କ ଥିବାରୁ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିପକ୍ୱ ନ ହୋଇଥିବାରୁ ନିଜ ପିତୃଗୃହରେ ରହିଥିଲେ । ସେ ସମୟର ସାମାଜିକ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ସେଠାରେ ରହି ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଜୀବନର ଦାୟିତ୍ୱ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପିତୃଗୃହର ଆର୍ଥିକ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୟନୀୟ ଥିଲା । ପିତା ପଣ୍ଡିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମିଶ୍ରଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ପରେ ପରିବାରର ପ୍ରଧାନ ଆଧାର ହରାଇଯାଇଥିଲା । ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ତାଙ୍କ ଅଗ୍ରଜ ଭାଇଙ୍କ ଉପରେ ନ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଥିଲା ।
ମାତ୍ର ଅଠର ବର୍ଷ ବୟସରେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଯାତ୍ରୀ ପଣ୍ଡା ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ଏହି କାମରୁ ଆୟ ବହୁତ କମ୍ ଥିଲା ଏବଂ ନିୟମିତ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା । ତଥାପି ନିଜ ପରିଶ୍ରମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ଦ୍ୱାରା ସେ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ପରିବାରକୁ ଚଳାଇବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ରତ୍ନମଣି ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଶ୍ରୀ ପଦ୍ମନାଭ ମିଶ୍ରଙ୍କ ସହ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ । ଶ୍ରୀ ପଦ୍ମନାଭ ମିଶ୍ର ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ । ନିଜ ନିଜ ଜୀବନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପରିବାରର ସୁଖଦୁଃଖ ସହିତ ମାନସିକ ଭାବରେ ଜଡ଼ିତ ରହିଥିଲେ ।
ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ କୋମଳ ହୃଦୟକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା । ସେ ବୁଝିପାରିଥିଲେ ଯେ ଜୀବନର ମୂଲ୍ୟ ଧନସମ୍ପତ୍ତିରେ ନୁହେଁ, ବରଂ କଷ୍ଟ ସମୟରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ପରିଶ୍ରମ ଓ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ଅତୁଟ ବିଶ୍ୱାସ ରଖିବାରେ ରହିଛି ।
କୌଣସି ଅଭିଯୋଗ କିମ୍ବା ନିରାଶା ବିନା ସେ ଭାଗ୍ୟର ଏହି ପରୀକ୍ଷାକୁ ନିରବତାର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ସହନଶୀଳତା, ବିନମ୍ରତା ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତୁଟ ବିଶ୍ୱାସ ଭବିଷ୍ୟତରେ ତାଙ୍କ ସମଗ୍ର ଜୀବନର ଦୃଢ଼ ଭିତ୍ତି ପାଲଟିଥିଲା ।
ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବାର୍ତ୍ତା
ବିପଦ ମଣିଷର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥାଏ । ଧନସମ୍ପତ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇପାରେ, ଜମିଜମା ବିକ୍ରି ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାସ, ସାହସ ଓ ପରିବାରର ଏକତା କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ସତ୍ୟଭାମା ମିଶ୍ରଙ୍କ ଜୀବନ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ପ୍ରକୃତ ଭକ୍ତି କେବଳ ପୂଜାପାଠରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ତ୍ୟାଗ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦାର ସହିତ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ କଠିନ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ସାମ୍ନା କରିବାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ ।
ଶାସ୍ତ୍ର କହେ— “ଯିଏ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଉଭୟରେ ସମଭାବ ରଖିଥାଏ, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପା ଲାଭ କରେ” । ( କ୍ରମଶ )
