ମହାଭାରତ ଗଦ୍ୟରେ – ଭାଗ ୭୮ : ଉପକୀଚକମାନଙ୍କ ଅନ୍ତ ଓ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଭୟ ।
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଏକ ମହାକାବ୍ୟମୟ କାହାଣୀ ।
ଲେଖକ – ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର, MA, LLB, IRS (Retired) ।
କୀଚକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନୂଆ ବିପଦ ।
କୀଚକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଖବର ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ବ୍ୟାପିଗଲା ।
ଯେଉଁ କୀଚକ ନିଜର ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ସାମରିକ ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ, ସେ ଏବେ ନିଶ୍ଚଳ ଶବ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ ।
କେହି ବୁଝିପାରୁନଥିଲେ—ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଣିଷକୁ କିଏ ହତ୍ୟା କରିପାରିଲା ?
ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଭୟର ବାତାବରଣ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଗଲା ।
ରାଜା ବିରାଟ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ ।
କୀଚକ କେବଳ ତାଙ୍କ ସେନାପତି ନଥିଲେ ।
ସେ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ସାମରିକ ଶକ୍ତିର ଏକ ବଡ଼ ଆଧାର ।
ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ସାମରିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇପଡ଼ିବାର ଆଶଙ୍କା ଦେଖାଦେଲା ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ କୀଚକଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ମନରେ ଶୋକ ଅପେକ୍ଷା ପ୍ରତିଶୋଧର ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଠିଲା ।
କୀଚକଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ପ୍ରତିଶୋଧର ଶପଥ ।
କୀଚକଙ୍କ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ ।
ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଏକମାତ୍ର ଚିନ୍ତା ଥିଲା—
“ଆମ ଭାଇର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ କିଏ ?”
ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଯାଇ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା ।
ସେମାନେ ଭାବିଲେ—
“ଏହି ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ହିଁ ଆମ ଭାଇର ମୃତ୍ୟୁର ମୂଳ କାରଣ ।”
କେହି କହିଲେ—
“ଯେଉଁ ନାରୀ ପାଇଁ କୀଚକ ନିଜ ଜୀବନ ହରାଇଲା, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଜୀବିତ ରଖିବୁ ନାହିଁ ।”
ଅନ୍ୟଜଣ କହିଲେ—
“ତାଙ୍କୁ କୀଚକଙ୍କ ଶବ ସହିତ ଦାହ କରିଦେବା । ତାହାହେଲେ ଆମ ଭାଇର ଅପମାନର ପ୍ରତିଶୋଧ ନିଆଯିବ ।”
କ୍ରୋଧ ମଣିଷର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଅନ୍ଧ କରିଦିଏ ।
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଗଲେ—ସେମାନେ ଯେଉଁ ନାରୀକୁ ଅସହାୟ ଭାବୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପଛରେ କିଏ ଠିଆ ଅଛନ୍ତି ।
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବା ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସେମାନେ ବଳପୂର୍ବକ ଧରିନେଲେ ।
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।
ସେ କହିଲେ—
“ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦିଅ । ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ ।”
କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସେମାନେ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ମନରେ ହସ୍ତିନାପୁରର ସେହି ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି ପୁଣି ଫେରିଆସିଲା ।
ସେହି ରାଜସଭା ।
ସେହି ଅପମାନ ।
ସେହି ଅସହାୟତା ।
କିନ୍ତୁ ଏଥର ପରିସ୍ଥିତି ଅଲଗା ଥିଲା ।
ଏଥର ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିଲେ ଭୀମ ।
ସେ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ଆର୍ତ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—
“ହେ ଭୀମ !”
ତାଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ଥିଲା ଭୟ ଓ ବିଶ୍ୱାସ—ଦୁଇଟି ଏକାସାଙ୍ଗରେ ।
ଭୀମଙ୍କ କାନରେ ପହଞ୍ଚିଲା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ।
ସେହି ସମୟରେ ଭୀମ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ତାଙ୍କ କାନରେ ପହଞ୍ଚିଲା ।
ଭୀମଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପୁଣି ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଠିଲା ।
ସେ ବୁଝିଗଲେ—
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ପୁଣି ବିପଦରେ ।
ତାଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା ।
ସେ ଆଉ ନିଜକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ସେ ଶୀଘ୍ର ସେହି ସ୍ଥାନ ଦିଗକୁ ଧାଇଲେ ।
ପଥରେ ଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ବୃକ୍ଷକୁ ଉପାଡ଼ି ନେଲେ ।
ସେହି ବୃକ୍ଷ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ଭୀମଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଆବିର୍ଭାବ ।
ଉପକୀଚକମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ ।
ହଠାତ୍ ସେମାନେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ।
ପଛକୁ ଫେରି ଚାହିଁ ଦେଖିଲେ—
ଏକ ବିଶାଳକାୟ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆସୁଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ବିଶାଳ ବୃକ୍ଷ ।
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଅଗ୍ନି ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ କ୍ରୋଧ ।
ତାଙ୍କ ପଦଚାରଣରେ ଭୂମି କମ୍ପିଉଠୁଥିଲା ।
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଚିତ୍କାର କଲା—
“ଏହା କିଏ ?”
ଅନ୍ୟଜଣ କହିଲା—
“ସେହି ଲୋକ, ଯିଏ କୀଚକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲା କି ?”
ଭୀମ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ ।
ସେ କେବଳ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଚାହିଁ ବୁଝିଗଲେ—
“ଏବେ ଆଉ ଭୟ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ।”
ଉପକୀଚକମାନଙ୍କ ସହ ଭୀମଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ।
ଉପକୀଚକମାନେ ଭୀମଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ ।
ସେମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅନେକ ଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ସଂଖ୍ୟା ଭୀମଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଭୟର କାରଣ ନଥିଲା ।
ସେ ଗର୍ଜନ କଲେ—
“ଯେଉଁ ନାରୀକୁ ତୁମେ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛ, ସେ ମୋର ରକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି ।”
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଆକ୍ରମଣ କଲା ।
ଭୀମ ଏକ ଝଟକାରେ ତାକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ ।
ଅନ୍ୟମାନେ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଭୀମଙ୍କ ବାହୁର ଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରାଜେୟ ଥିଲା ।
ବୃକ୍ଷଟି ତାଙ୍କ ହାତରେ ଘୂରିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ଏକ ପରେ ଏକ କରି ଉପକୀଚକମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଏବେ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହ ନଥିଲା ।
ଥିଲା କେବଳ ଭୟ ।
ସେମାନେ ବୁଝିଗଲେ—
କୀଚକଙ୍କୁ ଯିଏ ପରାସ୍ତ କରିଥିଲା, ସେହି ଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇଛି ।
ଅହଂକାରର ଦ୍ୱିତୀୟ ପତନ ।
ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଉପକୀଚକମାନଙ୍କ ପ୍ରତିରୋଧ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ।
ଭୀମ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକେକରି ପରାସ୍ତ କଲେ ।
ଯେଉଁମାନେ କିଛି ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ନିଜ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାର ଉପାୟ ଖୋଜୁଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଭୀମଙ୍କ କ୍ରୋଧ ସାମ୍ନାରେ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ଉପାୟ କାମ କଲା ନାହିଁ ।
ଶେଷରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୂମିରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ ।
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ କୀଚକଙ୍କ ପରେ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଶକ୍ତିର ମଧ୍ୟ ଶେଷ ଘଟିଲା ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ଦୂରରୁ ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅଜଣା ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ ହେଲା ।
କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—
ଏହି ଘଟଣା ଏବେ ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ଆଣିବ ।
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଭୟର ଛାୟା ।
କୀଚକ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଖବର ସମଗ୍ର ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିଲା ।
ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲେ ।
ଏକ ଅଜଣା ଶକ୍ତି ରାଜ୍ୟରେ ଘୁରୁଛି ବୋଲି ଗୁଜବ ବ୍ୟାପିଗଲା ।
କେହି କହିଲେ—
“ଏହା ମାନବର କାମ ନୁହେଁ ।”
କେହି କହିଲେ—
“ନିଶ୍ଚୟ କୌଣସି ଅତିମାନବୀୟ ଶକ୍ତି ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ଆସିଛି ।”
ଆଉ କେହି କହିଲେ—
“ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ପଛରେ ନିଶ୍ଚୟ କୌଣସି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅଛି ।”
ରାଜା ବିରାଟ ମଧ୍ୟ ଏହି ଘଟଣାରେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣୁନଥିଲେ—
ସେହି ଅଜଣା ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ତାଙ୍କ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ହିଁ ବାସ କରୁଛି ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ମନରେ ଏକ ନୂଆ ଚିନ୍ତା ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ଏକାକୀ ବସିଥିଲେ ।
କୀଚକ ମରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟ ମରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଉପରେ ଥିବା ତତ୍କାଳୀନ ବିପଦ ଦୂର ହୋଇଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଆଉ ଏକ ଭୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା ।
“ଯଦି ଏହି ଘଟଣା ପାଇଁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପରିଚୟ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ ହୁଏ ?”
ଏହି ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କ ମନକୁ ଅଶାନ୍ତ କରିଦେଲା ।
ଅଜ୍ଞାତବାସର ନିୟମ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ହୋଇନଥିଲା ।
ଏତେ ଦିନର ସଂଯମ, ତ୍ୟାଗ ଓ ଅପମାନ ଯଦି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଅସାବଧାନତାରେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ?
ସେ ନିଜକୁ ପଚାରିଲେ—
“ଆମେ ଆଉ କେତେଦିନ ଏହି ରହସ୍ୟକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିପାରିବୁ ?”
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିରବ ଚିନ୍ତା ।
ଏହି ଘଟଣା ପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ ।
ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—
କୀଚକ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିପାରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ଯୋଦ୍ଧା ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଯଦି କେହି ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିର ପରିଚୟ ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କରେ, ତେବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଗୋପନ ପରିଚୟ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ ହୋଇପାରେ ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୀମଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ ।
ଭୀମ ନିରବ ଥିଲେ ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିର କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ ।
କେବଳ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା ।
ଭୀମ ମଧ୍ୟ ସେହି ପ୍ରଶ୍ନ ବୁଝିପାରିଲେ ।
ଅଜ୍ଞାତବାସର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଏବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସାବଧାନତାର ସହିତ ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ ।
ଭାଗ ୭୮ର ଶେଷ ।
କୀଚକଙ୍କ ଅହଂକାର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଥିଲା ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସମ୍ମାନ ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଜୟ ସହିତ ଆସିଥିଲା ଏକ ନୂଆ ଆଶଙ୍କା ।
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଏବେ ସମସ୍ତେ ଖୋଜୁଥିଲେ ସେହି ଅଜଣା ବୀରଙ୍କୁ, ଯିଏ କୀଚକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ।
କେହି ଜାଣୁନଥିଲେ—
ସେହି ବୀର ହିଁ ଥିଲେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦ୍ୱିତୀୟ, ମହାବଳୀ ଭୀମ ।
କେହି ଜାଣୁନଥିଲେ—
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଥିଲେ ପାଞ୍ଚାଳୀ ।
କେହି ଜାଣୁନଥିଲେ—
ବୃହନ୍ନଳା ଥିଲେ ଅର୍ଜୁନ ।
କଙ୍କ ଥିଲେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ।
ଗ୍ରନ୍ଥିକ ଥିଲେ ନକୁଳ ।
ତନ୍ତ୍ରୀପାଳ ଥିଲେ ସହଦେବ ।
କିନ୍ତୁ ନିୟତି ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ ଦିଗକୁ ଆଗେଇ ଯାଉଥିଲା ।
ଅଜ୍ଞାତବାସର ଶେଷ ସମୟ ନିକଟତର ହେଉଥିଲା ।
ଏବଂ ଦୂର ଆକାଶରେ ଯୁଦ୍ଧର ମେଘ ମଧ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଘନୀଭୂତ ହେଉଥିଲା ।
କୌରବମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଣୁନଥିଲେ ଯେ ପାଣ୍ଡବମାନେ କେଉଁଠି ଲୁଚିଛନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ଖୁବଶୀଘ୍ର ଏକ ଘଟଣା ଘଟିବାକୁ ଯାଉଥିଲା, ଯାହା ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ସିଧାସଳଖ କୌରବମାନଙ୍କ ସହିତ ସଂଘର୍ଷରେ ଠେଲିଦେବ ।
ସେହି ସଂଘର୍ଷରେ ଜଣେ ଗୋପନ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ନିଜର ଧନୁଷ ପୁଣି ହାତରେ ଧରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ।
ସେହି ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ—
ଅର୍ଜୁନ ।
କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ଆଉ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପରୀକ୍ଷାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ଥିଲା ।
(ଭାଗ ୭୯ରେ ଜାରି ରହିବ …)