ମହାଭାରତ ଗଦ୍ୟରେ – ଭାଗ ୭୭ : ଭୀମଙ୍କ ହାତରେ କୀଚକଙ୍କ ଅନ୍ତ ।
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଏକ ମହାକାବ୍ୟମୟ କାହାଣୀ ।
ଲେଖକ – ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର, MA, LLB, IRS (Retired) ।
ନୃତ୍ୟଶାଳାର ଅନ୍ଧକାରରେ ଭୀମ ଓ କୀଚକ ।
ନୃତ୍ୟଶାଳାର ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ କୀଚକ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ ଜଣେ ଅଜଣା ପୁରୁଷ ।
କୀଚକ ତାଙ୍କୁ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ବୋଲି ଭାବି ଆସିଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, ତାହା ଜଣେ ନାରୀର ସ୍ୱର ନଥିଲା ।
ସେହି ସ୍ୱରରେ ଥିଲା ପର୍ବତ ଭାଙ୍ଗିଦେବା ଭଳି ଗର୍ଜନ ।
“କୀଚକ !”
କୀଚକ ଚମକି ଉଠିଲେ ।
“ତୁମେ କିଏ ?”
ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରୁ ଭୀମଙ୍କ ସ୍ୱର ଆସିଲା—
“ଯାହାକୁ ତୁମେ ଖୋଜି ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ମୁଁ ସେ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ନାରୀର ସମ୍ମାନକୁ ତୁମେ ପଦଦଳିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛ, ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ତୁମର ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି ।”
କୀଚକଙ୍କ ଆଖି ଅନ୍ଧକାରରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ସେ ଭୀମଙ୍କ ବିଶାଳ ଦେହକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଅହଂକାର ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମରିନଥିଲା ।
ସେ ହସି କହିଲେ—
“ତୁମେ ମୋତେ ଦଣ୍ଡ ଦେବ ? ତୁମେ ଜାଣୁଛ କି, ମୁଁ କିଏ ?”
ଭୀମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—
“ହଁ । ତୁମେ କୀଚକ । ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ସେନାପତି । ତୁମର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମେ ଗର୍ବ କରୁଛ । କିନ୍ତୁ ଆଜି ତୁମେ ବୁଝିବ—ଶକ୍ତିର ଅହଂକାର କେତେ ଶୀଘ୍ର ମାଟିରେ ମିଶିଯାଏ ।”
କୀଚକ ଆଉ ହସିଲେ ।
“ମୁଁ କାହାକୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ ।”
ଭୀମଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଉଠିଲା ।
“ସେହି ହେଉଛି ତୁମର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଭୁଲ ।”
ଅହଂକାର ଓ ଶକ୍ତିର ପ୍ରଥମ ସଂଘର୍ଷ ।
କୀଚକ ହଠାତ୍ ଭୀମଙ୍କ ଉପରେ ଝାପି ପଡ଼ିଲେ ।
ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦେହ ପରସ୍ପର ସହ ଧକ୍କା ଖାଇଲା ।
ନୃତ୍ୟଶାଳାର ନିରବତା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା ।
କୀଚକ ଥିଲେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଳଶାଳୀ ।
ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଅନୁଭବ ଥିଲା ।
ସେ ଭୀମଙ୍କୁ ଧରି ଭୂମିରେ ପକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଭୀମ ଅଚଳ ପର୍ବତ ପରି ଠିଆ ରହିଲେ ।
କୀଚକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ।
“ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ ?”
ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଝଟକାରେ ପଛକୁ ଠେଲିଦେଲେ ।
କୀଚକ କିଛି ଦୂରକୁ ଯାଇ ପଡ଼ିଲେ ।
ସେ ପୁଣି ଉଠିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏବେ କ୍ରୋଧ ଥିଲା ।
ସେ ଭାବିଲେ—
“ଏହି ମଣିଷ ସାଧାରଣ ନୁହେଁ ।”
କିନ୍ତୁ ସେହି ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ଦୁର୍ବଳ କରିପାରିଲା ନାହିଁ ।
ସେ ପୁଣି ଭୀମଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ନୃତ୍ୟଶାଳାରେ ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ।
ଏଥର ଭୀମ ମଧ୍ୟ ନିଜର ପ୍ରକୃତ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ ।
ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
କେତେବେଳେ କୀଚକ ଭୀମଙ୍କୁ ଧରୁଥିଲେ ।
କେତେବେଳେ ଭୀମ କୀଚକଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଉଥିଲେ ।
ନୃତ୍ୟଶାଳାର ଖମ୍ବଗୁଡ଼ିକ କମ୍ପିଉଠୁଥିଲା ।
ଭୂମିରେ ପାଦଚିହ୍ନ ପଡ଼ୁଥିଲା ।
କୀଚକଙ୍କ ଶ୍ୱାସ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭାରୀ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ।
କିନ୍ତୁ ଭୀମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ କୌଣସି କ୍ଲାନ୍ତି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା ।
କୀଚକ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ବୁଝିଲେ—
ସେ ଯାହାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି, ସେ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ନୁହନ୍ତି ।
ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଚାରିଲେ—
“ତୁମେ କିଏ ?”
ଭୀମ ଗର୍ଜନ କଲେ—
“ତୁମେ ମୋର ପରିଚୟ ଜାଣିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଆଉ ରଖିବ ନାହିଁ ।”
କୀଚକ ଶେଷ ଶକ୍ତି ସଞ୍ଚୟ କରି ଭୀମଙ୍କ ଉପରେ ଝାପି ପଡ଼ିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଏଥର ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରିନେଲେ ।
କୀଚକଙ୍କ ଶେଷ ପ୍ରୟାସ ।
କୀଚକ ନିଜକୁ ଭୀମଙ୍କ କବଳରୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଭୀମଙ୍କ ଦୁଇ ବାହୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଲୁହାର ଶୃଙ୍ଖଳ ପରି ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
କୀଚକଙ୍କ ଶରୀରର ଶକ୍ତି ଧୀରେ ଧୀରେ ଶେଷ ହେଉଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ପ୍ରବେଶ କରିସାରିଥିଲା ।
ସେ ଭୀମଙ୍କୁ କହିଲେ—
“ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦିଅ । ମୁଁ ତୁମର କୌଣସି କ୍ଷତି କରିନାହିଁ ।”
ଭୀମଙ୍କ ମୁହଁରେ କ୍ରୋଧର ଛାୟା ଆହୁରି ଗଭୀର ହୋଇଗଲା ।
“ତୁମେ କାହାର କ୍ଷତି କରିନାହଁ ?”
ଭୀମଙ୍କ ସ୍ୱର ନୃତ୍ୟଶାଳାରେ ଗର୍ଜିଉଠିଲା ।
“ଜଣେ ନିରପରାଧ ନାରୀର ସମ୍ମାନ ଉପରେ ତୁମେ ଆକ୍ରମଣ କରିଛ । ତାଙ୍କୁ ସଭାରେ ଅପମାନ କରିଛ । ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ପଦର ଅହଂକାରରେ ତୁମେ ଭାବିଛ ଯେ ତୁମକୁ କେହି ରୋକିପାରିବ ନାହିଁ ।”
ଭୀମ କିଛିକ୍ଷଣ ଚୁପ୍ ରହିଲେ ।
ତାପରେ କହିଲେ—
“ଆଜି ତୁମର ସେହି ଭ୍ରମର ଶେଷ ହେବ ।”
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଅପମାନର ପ୍ରତିଶୋଧ ।
ଭୀମଙ୍କ ମନରେ ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଫେରିଆସିଲା ।
ରାଜସଭାରେ ଅପମାନିତ ଦ୍ରୌପଦୀ ।
ତାଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ।
ତାଙ୍କ ନିରବ ଅଭିଯୋଗ ।
ଏବଂ ନିଜକୁ ନିଜେ ରୋକି ରଖିବାକୁ ପଡ଼ିଥିବା ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ।
ଭୀମଙ୍କ ମନରେ ପୁଣି ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଠିଲା ।
ସେ କହିଲେ—
“କୀଚକ, ତୁମେ ଭାବିଥିଲ ଯେ ତୁମର ଶକ୍ତି ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବ । ତୁମେ ଭାବିଥିଲ ଯେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟତା ତୁମକୁ ଆଇନରୁ ଉପରେ ରଖିବ । ତୁମେ ଭାବିଥିଲ ଯେ ଜଣେ ଅସହାୟ ନାରୀର କୌଣସି ରକ୍ଷକ ନାହିଁ ।”
ଭୀମଙ୍କ ହାତ ଆହୁରି ଦୃଢ଼ ହୋଇଗଲା ।
“କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଭୁଲିଯାଇଥିଲ—ଧର୍ମ ନିରବ ରହିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମର ଦଣ୍ଡରୁ କେହି ରକ୍ଷା ପାଇପାରେ ନାହିଁ ।”
ଏହା କହି ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ ।
କୀଚକଙ୍କ ପ୍ରତିରୋଧ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶେଷ ହୋଇଗଲା ।
କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇଗଲା ।
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାପତି କୀଚକଙ୍କ ଅହଂକାରର ଶେଷ ହୋଇଥିଲା ।
ଭୀମଙ୍କ ନିରବ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ।
କୀଚକ ଭୂମିରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ ।
ଭୀମ କିଛିକ୍ଷଣ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ଏବେ କ୍ରୋଧ ନଥିଲା ।
ଥିଲା ଏକ ଗଭୀର ନିରବତା ।
ସେ ମନେ ମନେ କହିଲେ—
“କୃଷ୍ଣେ, ତୁମର ଅପମାନର ପ୍ରତିଶୋଧ ନିଆଗଲା ।”
କିନ୍ତୁ ଭୀମ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ କାମ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇନାହିଁ ।
ତାଙ୍କୁ ନିଜର ପରିଚୟ ଲୁଚାଇବାକୁ ଥିଲା ।
ଅଜ୍ଞାତବାସର ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାକି ଥିଲା ।
ସେ ନିରବରେ ନୃତ୍ୟଶାଳାରୁ ବାହାରିଗଲେ ।
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା ସଙ୍କେତ ।
କିଛି ସମୟ ପରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ନୃତ୍ୟଶାଳା ନିକଟକୁ ଆସିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ସେହି ଭୟ ସହିତ ଥିଲା ଏକ ଅଜଣା ଆଶା ।
ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ସେଠାରେ କୀଚକଙ୍କ ନିଶ୍ଚଳ ଦେହ ପଡ଼ିଥିଲା ।
ଦ୍ରୌପଦୀ କିଛିକ୍ଷଣ ନିରବ ହୋଇ ଠିଆ ରହିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଲା ।
ଏହା ଭୟର ଲୁହ ନଥିଲା ।
ଏହା ଥିଲା ଦୀର୍ଘ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପରେ ମିଳିଥିବା ନ୍ୟାୟର ଲୁହ ।
ସେ ମନେ ମନେ ଭୀମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ।
କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—ଏହି ଘଟଣା ଏବେ ସମଗ୍ର ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଝଡ଼ ସୃଷ୍ଟି କରିବ ।
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଭୟର ସକାଳ ।
ପରଦିନ ସକାଳେ କୀଚକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଖବର ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଗଲା ।
ଯେଉଁ ମଣିଷଙ୍କୁ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ବୋଲି ଲୋକମାନେ ଭାବୁଥିଲେ, ସେ ରାତିରେ ରହସ୍ୟମୟ ଭାବରେ ମୃତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ପଚାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—
“କୀଚକଙ୍କୁ କିଏ ମାରିଲା ?”
“ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୀଚକଙ୍କୁ କିଏ ପରାସ୍ତ କରିପାରିଲା ?”
“ଏହା କି ଦେବତାଙ୍କ କାମ ?”
“ନା କି କୌଣସି ଅଜଣା ଯୋଦ୍ଧା ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି ?”
ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା ବଢ଼ିଗଲା ।
ରାଜା ବିରାଟ ନିଜ ସେନାପତିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ ।
କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା—
କୀଚକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପଛରେ କିଏ ?
କୀଚକଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ କ୍ରୋଧ ।
କୀଚକଙ୍କ ଅନେକ ଭାଇ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଉଠିଲେ ।
ସେମାନେ ନିଜ ଭାଇଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କୁ ଦାୟୀ କଲେ ।
ସେମାନେ ଭାବିଲେ—
“ଏହି ନାରୀ ହିଁ ଆମ ଭାଇର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ।”
କ୍ରୋଧରେ ସେମାନେ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ପୁଣି ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିପଦରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ସେ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ—
“ହେ ଧର୍ମ, ମୋତେ ପୁଣି ଏହି ଅନ୍ୟାୟର ସମ୍ମୁଖୀନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ ।”
କିନ୍ତୁ ନିୟତିର ଖେଳ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ହୋଇନଥିଲା ।
କୀଚକଙ୍କ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କୁ କୀଚକଙ୍କ ମୃତଦେହ ସହିତ ଦାହ କରିବାକୁ ନେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ମନରେ ପୁଣି ଭୟ ଜାଗିଲା ।
କିନ୍ତୁ ଏଥର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତରରେ ଏକ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା—
“ଭୀମ ଅଛନ୍ତି ।”
ଭୀମଙ୍କ ପୁନର୍ବାର ଆଗମନ ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଭୀମଙ୍କ କାନରେ ପହଞ୍ଚିଲା ।
ଭୀମଙ୍କ ରକ୍ତ ପୁଣି ଗରମ ହୋଇଉଠିଲା ।
ସେ ନିଜର ପରିଚୟ ଗୋପନ ରଖି ଶୀଘ୍ର ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ ।
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ପୁଣି ସେହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଜଳୁଥିଲା ।
ସେ ଦୂରରୁ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ କୀଚକଙ୍କ ଭାଇମାନେ ।
ଭୀମଙ୍କ ମନରେ ଏକମାତ୍ର ଚିନ୍ତା ଥିଲା—
“ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ କେହି ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ ।”
ସେ ଏକ ବିଶାଳ ବୃକ୍ଷ ଉପାଡ଼ି ଅସ୍ତ୍ର ପରି ଧରିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପଦଚାରଣରେ ଭୂମି କମ୍ପିଉଠିଲା ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଭୟର ସ୍ଥାନରେ ଏକ ଆଶ୍ୱାସର ଆଲୋକ ଫୁଟିଉଠିଲା ।
ସେ ଜାଣିଗଲେ—
ତାଙ୍କ ରକ୍ଷକ ପୁଣି ଆସିଛନ୍ତି ।
ଭାଗ ୭୭ର ଶେଷ ।
ସେହି ଦିନ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ଲୋକମାନେ ଆଉ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ ।
ଏକପଟେ କୀଚକଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ କ୍ରୋଧ ।
ଅନ୍ୟପଟେ ଜଣେ ନାରୀର ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଭୀମ ।
କୀଚକ ମରିଯାଇଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଅହଂକାରର ଛାୟା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ଘେରି ରହିଥିଲା ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ବିପଦ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇନଥିଲା ।
ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ପୁଣି ରଣଭୂମିକୁ ଅବତରଣ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ସମଗ୍ର ଘଟଣାର ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଧୀରେ ଧୀରେ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଉଥିଲା—
କୀଚକଙ୍କୁ କିଏ ମାରିଲା ?
ଯଦି ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଏହି ଅଜଣା ଶକ୍ତିର ସନ୍ଧାନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ତେବେ କ’ଣ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଅଜ୍ଞାତ ପରିଚୟ ପ୍ରକାଶ ପାଇଯିବ ?
ଅଜ୍ଞାତବାସର ଶେଷ ସମୟ ନିକଟତର ହେଉଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ବିପଦ ମଧ୍ୟ ସେହି ଗତିରେ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିଲା ।
ଏବଂ ଏହି ଘଟଣା ପରେ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ଆକାଶରେ ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ଝଡ଼ର ଆଗମନର ସଙ୍କେତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
(ଭାଗ ୭୮ରେ ଜାରି ରହିବ …)
