ନିଜ ମାଟିରେ ଶରଣାର୍ଥୀ

ନିଜ ମାଟିରେ ଶରଣାର୍ଥୀ

ତପନ ନାୟକ

​ଜାନୁଆରୀ ଉଣେଇଶିର ସେ କାଳ ରାତି,
ଲିଭିଯାଇଥିଲା ସବୁ ଆଶାର ଜ୍ୟୋତି।
ନିଜ ଘର କୋଣେ ଲୁଚିଥିଲା ପ୍ରାଣ,
ଚାରିଆଡ଼େ ଶୁଭେ ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ଲୋଗାନ। ।।୧।।
​ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ପୈତୃକ ସେ ଘର,
ନିଜ ଜନ୍ମମାଟି ହୋଇଗଲା ପର।
ସେ ପାହାଡ଼, ସେ ବରଫ, ସେ ଝରଣାର ଧାର,
ଆଖି ଲୁହେ ଭିଜିଥିଲା କାଶ୍ମୀର ମୋର। ।।୨।।
​ହଜିଗଲା ସବୁ ପିଲାଦିନର ସେ ଖେଳ,
କଣ୍ଠେ କାତର ସ୍ୱର, ସମୟଟି କାଳ।
ନିଜ ଦେଶେ ସାଜିଲୁ ଆମେ ଶରଣାର୍ଥୀ,
ଅନ୍ଧାରେ ଖୋଜୁଛୁ ଆଜି ବି ଜୀବନର ଭାତି। ।।୩।।
​କେବେ ଫେରିବା ସେହି ସେଓ ବଗିଚାକୁ?
କେବେ ପୁଣି ଛୁଇଁବା ଆମ ସେଇ ମାଟିକୁ?
ସଂଘର୍ଷ ଚାଲିଛି, ଆଶା ଅଛି ବାକି,
ନ୍ୟାୟ ଅପେକ୍ଷାରେ ଚାହିଁଛି ଏ ଆଖି। ।।୪।।