ମହାଭାରତ ଗଦ୍ୟରେ – ଭାଗ ୮୫ : ଉପପ୍ଲବ୍ୟରେ ବିବାହ ଓ ଆସୁଥିବା ଝଡ଼ ।
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଏକ ମହାକାବ୍ୟମୟ କାହାଣୀ ।
ଲେଖକ – ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର, MA, LLB, IRS (Retired) ।
ମତ୍ସ୍ୟରାଜ୍ୟର ଆକାଶରେ ସେଦିନ ଏକ ନୂଆ ଆଲୋକ ଥିଲା ।
ତେର ବର୍ଷର ଅପେକ୍ଷା ଶେଷ ହୋଇଥିଲା ।
ଯେଉଁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏତେଦିନ ନିଜ ନାମ ଲୁଚାଇ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ପୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଲୁଚିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲା ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପୁଣି ରାଜା ପରି ବସୁଥିଲେ ।
ଭୀମଙ୍କ ହାତରେ ଆଉ ରୋଷେଇଘରର ଚାମଚ ନଥିଲା ।
ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଆଉ ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଈର ରକ୍ଷକ ନଥିଲେ ।
ଆଉ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବୃହନ୍ନଳା ହୋଇ ନାଚ ଶିଖାଇବାକୁ ପଡ଼ୁନଥିଲା ।
ସେ ପୁଣି ଥିଲେ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ଖୁସି ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଏକ ଘଟଣା ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ ଛୁଇଁଗଲା ।
ବିରାଟଙ୍କ କନ୍ୟା ଉତ୍ତରାଙ୍କ ବିବାହ ।
ବିରାଟ ଚାହୁଁଥିଲେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ହାତ ଧରନ୍ତୁ ।
କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ନମ୍ର ଭାବରେ ମନା କରିଥିଲେ ।
ଏହା ଅହଂକାର ନଥିଲା ।
ଏହା ଥିଲା ସମ୍ପର୍କର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ।
ଉତ୍ତରା ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟା ଥିଲେ ।
ଅଜ୍ଞାତବାସର ସେହି ଗୋଟିଏ ବର୍ଷରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଶିଖାଇଥିଲେ ।
ଉତ୍ତରା ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଓ ପିତା ପରି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ।
ତେଣୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନ ଏହି ସମ୍ପର୍କକୁ ବଦଳାଇବାକୁ ରାଜି ହେଲା ନାହିଁ ।
ସେ କହିଥିଲେ, “ଉତ୍ତରା ମୋ ପାଇଁ କନ୍ୟା ସମାନ । କିନ୍ତୁ ମୋର ପୁତ୍ର ଅଭିମନ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ।”
ବିରାଟ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଖୁସି ହେଲେ ।
ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କ ସେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ଚାହୁଁଥିଲେ, ସେହି ସମ୍ପର୍କ ଆଉ ଅଧିକ ନିକଟ ହୋଇଗଲା ।
ଏବେ ଉତ୍ତରା ହେବେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁତ୍ରବଧୂ ।
ଏହି ଖବର ଚାରିଆଡ଼େ ପହଞ୍ଚିଲା ।
ଦୂତମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ ।
ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଗଲା ।
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ।
ଯାଦବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ।
ପାଞ୍ଚାଳରାଜଙ୍କ ପାଖକୁ ।
ଅନ୍ୟ ମିତ୍ର ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ।
ଏହା ଆଉ କେବଳ ଏକ ପରିବାରର ବିବାହ ନଥିଲା ।
ଏହା ଥିଲା ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜପରିବାରର ମିଳନ ।
ମତ୍ସ୍ୟ ଓ ପାଣ୍ଡବ ।
ଆଉ ଏହି ମିଳନ ପଛରେ ଥିଲା ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ।
ଯାଦବ ବଂଶ ।
କିଛି ଦିନ ପରେ ଦୂରରୁ ରଥର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା ।
ରାଜପଥରେ ଧୂଳି ଉଡ଼ିଲା ।
ଲୋକମାନେ ରାଜପଥ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲେ ।
କିଏ ଆସୁଛନ୍ତି?
ସେ ଥିଲେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ।
ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ ବଳରାମ ।
ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ ସୁଭଦ୍ରା ।
ଆଉ ତାଙ୍କ ସହ ଆସୁଥିଲେ ଯୁବକ ଅଭିମନ୍ୟୁ ।
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଖି ଦୂରରୁ ନିଜ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖିଲା ।
ଅନେକ ଦିନ ପରେ ବାପା ଓ ପୁଅର ସାକ୍ଷାତ ହେଲା ।
ଅର୍ଜୁନ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ।
ସେହି ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଥିଲା ତେର ବର୍ଷର ବିଚ୍ଛେଦ ।
ଅଭିମନ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ପିତାଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁଲେ ।
ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖିଲେ ।
କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ ।
କେତେବେଳେ କେତେକ ସମ୍ପର୍କରେ କଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥାଏ ।
ଆଖି ହିଁ ସବୁ କଥା କହିଦିଏ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦୂରରୁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ସେହି ହସ ପଛରେ ଥିଲା ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ।
ସେ ଜାଣୁଥିଲେ, ଏହି ଆନନ୍ଦ ବହୁଦିନ ରହିବ ନାହିଁ ।
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ହାତରେ ।
ଅଧିକାର ଫେରିନଥିଲା ।
ଅପମାନର ହିସାବ ଶେଷ ହୋଇନଥିଲା ।
ଏବଂ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଏହି ଖବର ଶୁଣି ନିଶ୍ଚୟ ଚୁପ୍ ରହିବେ ନାହିଁ ।
ବିବାହର ଦିନ ଆସିଲା ।
ଉପପ୍ଲବ୍ୟ ନଗରୀ ସଜିଗଲା ।
ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ଧୋଇ ଦିଆଗଲା ।
ଘରଗୁଡ଼ିକ ଫୁଲରେ ସଜିଲା ।
ସବୁ ଦିଗରେ ମଙ୍ଗଳ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା ।
ଶଙ୍ଖ ବାଜିଲା ।
ଦୁନ୍ଦୁଭି ବାଜିଲା ।
ବୀଣା ଓ ଅନ୍ୟ ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ନଗରୀ ମୁଖରିତ ହେଲା ।
ରାଜପରିବାରର ନାରୀମାନେ ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ସଜାଇଲେ ।
ସେ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଅଳଙ୍କାରଠାରୁ ଅଧିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଲଜ୍ଜା ।
ଆଉ ଗୋଟିଏ ପଟେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ।
ଯୁବକ ।
ସୁନ୍ଦର ।
ବୀର ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଥିଲା ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ।
କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନ ସେ ଯୋଦ୍ଧା ନଥିଲେ ।
ସେ ଥିଲେ ଜଣେ ବର ।
ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ହାତରେ ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ପୁତ୍ରବଧୂ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରିବାରର ବଧୂ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବିବାହର ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
ଅଗ୍ନି ଜଳିଲା ।
ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା ।
ଉତ୍ତରା ଓ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଏକ ନୂଆ ଜୀବନରେ ପାଦ ଦେଲେ ।
ସେହି ଅଗ୍ନିକୁ ଚାହିଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନରେ ଅଜଣା ଏକ ଭାବ ଜାଗିଲା ।
ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆଜି ବଡ଼ ହୋଇଗଲେ ।
ଗତକାଲି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ପୁଅ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଶିଶୁ ଥିଲେ, ଆଜି ସେ ନିଜେ ଏକ ପରିବାରର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଲେ ।
ବିରାଟ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ ।
ସେ ଅନେକ ଧନରତ୍ନ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଉପହାର ଦେଲେ ।
ମହାଭାରତର ଏହି ବିବରଣୀରେ ବିରାଟଙ୍କ ଦାନର ମହତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ।
କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦାନ ଥିଲା ଧନ ନୁହେଁ ।
ଥିଲା ସମ୍ପର୍କ ।
ବିରାଟ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ କେବଳ ମିତ୍ର ଭାବରେ ନୁହେଁ, ନିଜ ପରିବାର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଉତ୍ସବ ଚାଲିଥିଲା ।
ଲୋକମାନେ ଖୁସି ଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାଣୁଥିଲେ, ଏହି ଖୁସି ପରେ ଆଉ ଏକ କାମ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ।
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ।
ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ।
ସେମାନଙ୍କ ଅଧିକାର ।
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ସେହି ରାଜ୍ୟକୁ ପୁଣି କିପରି ଫେରାଇ ଆଣିବେ?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଏବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲା ।
ବିବାହ ଶେଷ ହେଲା ।
କିନ୍ତୁ ଅତିଥିମାନେ ଫେରିଗଲେ ନାହିଁ ।
ଅନେକ ରାଜା ଉପପ୍ଲବ୍ୟରେ ରହିଲେ ।
ପାଞ୍ଚାଳରାଜ ଦ୍ରୁପଦ ଆସିଲେ ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଆସିଲେ ।
ଶିଖଣ୍ଡୀ ଆସିଲେ ।
ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଳରାମ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ସାତ୍ୟକି ଆସିଲେ ।
ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଉପପ୍ଲବ୍ୟ ଆଉ କେବଳ ଏକ ନଗରୀ ନଥିଲା ।
ଧୀରେ ଧୀରେ ଏହା ଏକ ବଡ଼ ରାଜନୈତିକ କେନ୍ଦ୍ରର ରୂପ ନେଉଥିଲା ।
ଏକ ପଟେ ଥିଲା ବିବାହର ଶଙ୍ଖ ।
ଅନ୍ୟ ପଟେ ଥିଲା ଯୁଦ୍ଧର ଆଶଙ୍କା ।
ଏକ ପଟେ ଥିଲା ନୂଆ ଜୀବନ ।
ଅନ୍ୟ ପଟେ ଥିଲା ପୁରୁଣା ଅନ୍ୟାୟର ହିସାବ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହା ସବୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—
ଏବେ ଆଉ ଲୁଚିବାର ସମୟ ନାହିଁ ।
ଏବେ କଥା ହେବ ।
ପ୍ରଥମେ ଶାନ୍ତିର କଥା ହେବ ।
ଧର୍ମର କଥା ହେବ ।
ନ୍ୟାୟର କଥା ହେବ ।
କିନ୍ତୁ ଯଦି ହସ୍ତିନାପୁର ନ୍ୟାୟକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ?
ତେବେ?
ସେହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବ କାଳ ।
ଉପପ୍ଲବ୍ୟର ଆକାଶରେ ସେଦିନ ଚନ୍ଦ୍ର ଶାନ୍ତ ଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ତାହାର ତଳେ ଇତିହାସ ବଦଳିବାକୁ ଯାଉଥିଲା ।
ଅଭିମନ୍ୟୁ ନୂଆ ବିବାହିତ ଜୀବନରେ ପାଦ ଦେଇଥିଲେ ।
ଉତ୍ତରା ନୂଆ ଘରକୁ ଆସିଥିଲେ ।
ପାଣ୍ଡବମାନେ ପୁଣି ନିଜ ଶକ୍ତି ସହ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ।
ଆଉ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଚିନ୍ତା—
“ଯୁଦ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ଶାନ୍ତିର ଦ୍ୱାରଟି ଶେଷଥର ପାଇଁ ଖୋଲିବାକୁ ହେବ ।”
କିନ୍ତୁ ସେହି ଦ୍ୱାରର ଅପାର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ।
ଭାଗ ୮୫ର ଶେଷ ।
(ଭାଗ ୮୬ରେ ଜାରି ରହିବ — ଉପପ୍ଲବ୍ୟରେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମହାସଭା, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇବାର ଦାବି ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶାନ୍ତି ପ୍ରୟାସର ଆରମ୍ଭ ।)