ଜୀବନ ଟି ଚାଲେ ବିଦାୟ ପଥେ

🌺 ଜୀବନ ଟି ଚାଲେ ବିଦାୟ ପଥେ 🌺

॥ ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର ॥

୧. ଛାତ୍ରର ପୁସ୍ତକ

ଦୀପ–ଶିଖାର କ୍ଷୀଣ ଆଲୋକ,
ପାଠରେ ଲଗାଇ ଦେଇ ମନ ।
ମାତା–ପିତା ହସିଲେ ଶେଷେ,
ସଫଳ ହେଲା ତାହାର ଜୀବନ ॥

କିନ୍ତୁ ପୁସ୍ତକ ଧୂଳିରେ ଲାଗି,
ଉଇ ଖାଇଲା , କାଗଜ–ଫିକା ।
ସ୍ୱପ୍ନ–ତାରା ଦିଗନ୍ତେ ଗଲା,
ପୁସ୍ତକ ହେଲା ଅପଚୟ–କାଗଜ ॥

୨. ସେନାର ସେବା

ଦେଶ–ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ,
ସେନା–ସାଥିରେ ଆଗେ ଆଗେ ।
ବୁଟ୍ ଚିହ୍ ରହିଲା ଘରଦୁଆରେ ,
ନାୟକ ଫେରିଲା ନି ଆଉରେ ॥

ପତକା ସହ ପିତଳ–ପଦକ,
ମିଶିଲା ବିଧବାର ଲୁହ–ସ୍ରୋତ ।
ଶସ୍ତ୍ର, ବନ୍ଦୁକ, ସଜା–ସାମାନ,
ହୋଇଗଲା କେବଳ ସ୍ମାରକ ॥

୩. ଚାଷୀର କ୍ଷେତ୍ର

ପ୍ରଭାତରୁ ସନ୍ଧ୍ୟା–ତାରା,
ମାଟିକୁ ଚଷିଲା ବହୁ-ଧାରା ।
ସ୍ୱପ୍ନ–ବୀଜ ରୋପିଲା ହୃଦେ,
ସୁନା–ଧାନ ତୋଳିବ ବୋଲି ॥

କିନ୍ତୁ ଜୀବନ–ଶ୍ୱାସ ଛିଡ଼ିଗଲା,
ମାଟି–ମାଆରେ ଶୋଇଗଲା ।
ଧାନ–କେଣ୍ଡା ସୁନାରେ ଦୋଳେ,
ଚାଷୀ ହେଲା ଶୂନ୍ୟ–ଶିଳା ॥

୪. ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କ ଟ୍ରଙ୍କ

ସମୁଦ୍ର–ପଥେ ଦୂରକୁ ଗଲା,
ସ୍ୱପ୍ନ–ଧନରେ ଟ୍ରଙ୍କ–ଭରିଲା ।
ହୀରା ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ବିଚିତ୍ର–ବସନ,
ସଂଗ୍ରହ କଲା ହୃଦୟ–ଆଶା ॥

କିନ୍ତୁ ଆସିଲା ତୁଫାନ–ଘୋର,
ଜାହାଜ ବୁଡ଼ିଲା ଜଳ–ଗଭୀର ।
ଟ୍ରଙ୍କ ରହିଲା ସମୁଦ୍ର–ତଳେ,
ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟ କଲା ଜଳ–ଶୟନ ॥

୫. ମା’ର ଲୋରି

ଶିଶୁକୁ ଝୁଲାଇ, ସ୍ନେହ–ଧ୍ୱନି,
ଗାଇଲା ଲୋରି ମିଠା–ଗୀତ ।
ଚନ୍ଦ୍ର–କିରଣ ସହିତେ ମିଶି,
ମା’ର ସ୍ୱର ହୃଦେ–ଲହରି ॥

ଶିଶୁ ବଢିଲା ମା’–ଚାଲି ଗଲା,
ଲୋରି–ସ୍ୱର ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇଲା ।
ତଥାପି ବାୟୁ–ପଥେ ବହେ,
ସେଇ ସ୍ନେହ–ସ୍ୱର, ଛାୟା–ଧ୍ୱନି ॥

୬. ଯାତ୍ରୀର ବିଶ୍ରାମ

ଧୂଳି–ପଥେ ପଦଚିହ୍ନ ଦେଇ,
କ୍ଲାନ୍ତ–ପଦେ ଯାତ୍ରୀ ଚାଲଇ ।
ଶେଷରେ ପହଞ୍ଚିଲା ମନ୍ଦିର–ଦ୍ୱାରେ,
ହୃଦେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା – “ଶାନ୍ତି” ॥

ପାଦ–ଚିହ୍ନ ଧୂଳିରେ ମିଶି,
ସ୍ଲିପର ରହିଗଲା ଦ୍ୱାର–ପାଖେ ।
ମନ୍ଦିର ରହିଲା ପଥର–ସ୍ଥିର,
ମଣିଷ ମିଶିଲା ଦେବ–ଆଲୋକେ ॥

ଶେଷ–ସାର

ଯାହା କରୁଛୁ, ଯାହା ସଂଗ୍ରହ,
ଶେଷରେ ସବୁ ରହିଯାଏ ।
ଆମେ ଯାତ୍ରୀ, ଆସି ଥାଉ,
ଛାଡ଼ିଯାଉ ସ୍ମୃତି–ପଦଚିହ୍ନ ॥

🌸 ଜୀବନ – ଏକ ଅଶେଷ ଯାତ୍ରା, ଶେଷରେ କେବଳ ବିଦାୟ ।🌸

ସେଇ “ମା”