ମୁଁ

“ମୁଁ”

ତପନ କୁମାର ନାୟକ

ଆଉ ମୁଁ ମୋର ବୋଲି କହୁନି
କହୁନି ମୁଁ କିଏ , ମୁଁ କାହିଁକି ଆସିଲି
ଅବା କାହା ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ପାଇଁ
ଜଳି ଜଳି ପାଉଁଶ ହେବାପୂର୍ବରୁ
ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟାକଲି
ଅବା ବୁଝାଈବାକୁ ଚେଷ୍ଟାକଲି
କିଏ କଣ ଅର୍ଥ ନେଲା
ତାର ସୀମିତ ପରିଚୟ ଭିତରେ
ଖାଲି ଗୋଡି ମାଟି – ଦେହ
ଯନ୍ତ୍ରଣାର ସ୍ଵର ତୀବ୍ର ଅବାତିବ୍ରତର
ଖିନଭିନ କରି ଖାଇବାର ଶବ୍ଦ
ରକ୍ତତା ଅବୟବ ହିଁ ତାର ପରିଚୟ
ଅବିଶ୍ଵାସ ର ମୂଳଦୁଆ ରେ
ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କ , ସେଠି ବିଶ୍ବାସର
ବିଶ୍ବାସର ମାନେ କିଛି ହୁଏନା
ସେଠି ନବୁଝିବାର ଜିଦରେ ସେମାନେ ଅଟଳ
ସେଇ କିମ୍ବୁତ କିମ୍ବାକାର ଦେହ ଗୁଡା
ହିଂସ୍ର ନଖ ଦନ୍ତରେ ସଜ୍ଜିତ
କିଛି ବୁଝାଈବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ
ତୁମେ ପାଇବ ଆଘାତ
ମୁଁ ତ ଜାଣେ ମୋ ଜନ୍ମ ର ଈତିହାସ
ତେଣୁ ମୁ ନୁହେଁ ବିବ୍ରତ
ମୁଁ ଏଇ ଜନ୍ମରେ ନୂଆ ଦେହରେ ସଜ୍ଜିତ
ମୁଁ ତ ଦେହ ଛାଡ଼ି ପୁଣି
ସେଠି ପ୍ରବେଶ କଲା ପୂର୍ବରୁ
ସେହି ମାୟା ମୋହରେ , ବନ୍ଦୀ
ତେଣୁ ଏ ଅପରିସୀମ ଦୁଃଖ
ଏହା ତ ଥିଲା ବିଧି ର ମୁଖନିସୃତ
କେତେବଡ ଭୁଲ ନୁହେଁ ?
ବିଧାତା ର ପ୍ରଶ୍ନ “ରେ ଆତ୍ମା “
ଏ ତୋର ମୁକ୍ତି ର ସମୟ
ମାୟା ମୋହରେ ତେଣୁ ଜୀବନ ଭିକ୍ଷା
ଏ ଦୁଃଖ ବିଧିର ନିର୍ଦେଶ

ମୁଁ ତ କୃଶବିଧ୍ହ
ମୁ ତ ଆଜି ଶରଶଯ୍ୟା ରେ ସାୟିତ
ମୁଁ ତ ତେଣୁ ଅସୃସିକ୍ତ
ମୁଁ ପୁଣି ଫଗୁଣ ର ମହକକୁ
ବାନ୍ଧି ରଖିଥିବା କେଉଁ ଏକ ଖଣ୍ଡିଆ ଭୁତ
ମୁଁ ତ ବଇସାକ୍ଷ ର ରୁଦ୍ରତାପ ରେ ଜର୍ଜରିତ
ମୁଁ ଅଶାନ୍ତ ସାଗରର ଲହଡି ଅଗଣିତ
ମୁଁ ତ ଅବଚେତନ ନାରୀ ମନ ର
ଏକ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ତଥ୍ୟ
ମୁଁ ତ ଭଲପାଇବାର
ମାଇଲ ଖୁଣ୍ଟ ଅପରିଚିତ
ମୁଁ ତ ରୁଗ୍ଣ ପଥିକର
ଆଶା ବାଡି ବାଞ୍ଛିତ
ମୁଁ ବି ମୃତଦେହ ର
ଅନିମିୟତ ଶବବାହକ
ମୁଁ ନୁହେଁ ମଣିଷ ଦେହର
ପୋଡା ମାଂସରେ ବିବ୍ରତ
ମୁଁ ଆକାରଣେ ଲାଞ୍ଛିତ , ଅପମାନିତ
ମୁଁ ତ ରୋଗ ଶଯ୍ୟା ରେ ଶାୟିତ
କେଉଁ ଅଜଣା ମଣିଷ ର
ଏକ ସ୍ନେହରେ ବଢାଈଥିବା ହାତ
ମୁଁ ତ ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନରୁ ପିଈ ଥିବା ଗୋଟେ ଅମୃତ
ମୁଁ ତ ଅବଚେତନ ମନକୁ
ପରମଶକ୍ତି ପାଖରେ ସମର୍ପି ଦେଇଥିବା
ଗୋଟେ ସ୍ୱରୂପ
ମୁଁ ତ ସନ୍ଧେହୀ ମନର
ଆକାରଣେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା
ପ୍ରଶ୍ନ ଅନେକ
ମୁଁ ପୁଣି ସେହିମନର ଅବିଶ୍ବାସର
ଗୋଟେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ଅବାଞ୍ଛିତ ପ୍ରତୀକ
ମୁଁ ତ ଜୀବନକୁ ଭୁଲ ନବୁଝିପାରିବାର
ଏକ ନିଛକ ନିକାନ୍ତନ ସତ୍ୟ

ସେଇ “ମା”