ମହାଭାରତ ଗଦ୍ୟରେ – ଭାଗ ୬୫
(ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଏକ କାହାଣୀ)
ଲେଖକ – ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଚତୁର ଯୋଜନା
ରାତି ଗଭୀର ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ବିଦର୍ଭର ରାଜପ୍ରାସାଦ ନିରବ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା । ଦିନସାରା ରାଜକାର୍ଯ୍ୟର କୋଳାହଳ, ସେବକମାନଙ୍କ ଯିବାଆସିବା ଏବଂ ରାଜପ୍ରାସାଦର ବ୍ୟସ୍ତତା ସବୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା । ରାଜପ୍ରାସାଦର ଉଚ୍ଚ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିଲା । କେବଳ ପ୍ରହରୀମାନେ ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ନିରବତାରେ ପ୍ରହରା ଦେଉଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ରାଜକୁମାରୀ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଆଖିରେ ନିଦ ନଥିଲା ।
ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମନ ଅନେକ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଉଥିଲା ।
ସେହି ଅରଣ୍ୟ…
ସେହି ନିର୍ଜନ ରାତି…
ନଳଙ୍କ ସେହି ନିରବ ବିଦାୟ…
ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରେ ଆସିଥିବା ଅସୀମ ଦୁଃଖ ।
ଦମୟନ୍ତୀ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ ।
ତାଙ୍କ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ନଳଙ୍କ ମୁହଁ ଭାସି ଉଠିଲା ।
“ନଳ… ତୁମେ କେଉଁଠି ଅଛ ?”
ତାଙ୍କ ଓଠରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶବ୍ଦ ବାହାରିଲା ।
“ତୁମେ ଜୀବିତ ଅଛ କି ?”
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କେହି ଦେଲେ ନାହିଁ ।
କିନ୍ତୁ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ମନ କହୁଥିଲା—
ନଳ ଜୀବିତ ।
ସେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ପାରିବେ ।
⸻
ସନ୍ଦେହର ଏକ କ୍ଷୀଣ ଆଲୋକ
ଦମୟନ୍ତୀ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ନଳଙ୍କ ସନ୍ଧାନରେ ପଠାଇଥିଲେ । ବିଭିନ୍ନ ଦିଗରୁ ଦୂତମାନେ ଫେରି ଆସିଥିଲେ ।
କେହି କହୁଥିଲେ—
“ଆମେ ନଳଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲୁ ନାହିଁ ।”
କେହି କହୁଥିଲେ—
“ଅନେକ ରାଜ୍ୟ ଓ ଅରଣ୍ୟ ଖୋଜିଲୁ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ସୂଚନା ମିଳିଲା ନାହିଁ ।”
ଦିନ ପରେ ଦିନ ବିତିଯାଉଥିଲା ।
ତଥାପି ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଆଶା ମରିନଥିଲା ।
ଏକଦିନ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୂତ ଫେରିଆସି ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଏକ ଅଜଣା କଥା କହିଲେ ।
ସେ କହିଲେ,
“ରାଜକୁମାରୀ, ମୁଁ ଅଯୋଧ୍ୟା ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲି । ସେଠାରେ ରାଜା ଋତୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଜଣେ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥଚାଳକ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲି । ତାଙ୍କ ନାମ ବାହୁକ ।”
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ହୃଦୟ ହଠାତ୍ ଧକ୍ଧକ୍ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
“ବାହୁକ ?”
ସେ ପୁଣି ପଚାରିଲେ,
“ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛ କି ?”
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ,
“ହଁ । କିନ୍ତୁ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଚିତ୍ର ଦେଖାଯାଆନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଶରୀରର ରୂପ ଅସାଧାରଣ । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ରଥଚାଳନା ଓ ଅଶ୍ୱବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାନ ଅତୁଳନୀୟ ।”
ଦମୟନ୍ତୀ କିଛି ସମୟ ନିରବ ରହିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ହଠାତ୍ ଏକ ସନ୍ଦେହ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା ।
ବାହୁକ…
ଏହି ନାମଟି କାହିଁକି ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଏତେ ଆଘାତ କରୁଛି ?
ନଳଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ପରିଚୟର ସୂତ୍ର
ଦମୟନ୍ତୀ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
“ସେ କିପରି କଥା କହନ୍ତି ?”
“ସେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ କିପରି ଚଳାନ୍ତି ?”
“ତାଙ୍କ ଆଚରଣ କିପରି ?”
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେତେ ଉତ୍ତର ଦେଉଥିଲେ, ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ତେତେ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା ।
କାରଣ ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—
ନଳଙ୍କ ଭଳି ଅଶ୍ୱବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ।
ତାଙ୍କ ରଥଚାଳନାର କୌଶଳ ସାଧାରଣ ରଥଚାଳକଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରିହେବ ନାହିଁ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ଆଉ ଏକ ସନ୍ଦେହ ଜାଗିଲା ।
“ଯଦି ବାହୁକ ନଳ ହୋଇଥାଆନ୍ତି ?”
କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜକୁ ତୁରନ୍ତ ସତର୍କ କଲେ ।
“କେବଳ ସନ୍ଦେହ ଉପରେ ମୁଁ ଏତେ ବଡ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇପାରିବି ନାହିଁ ।”
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରମାଣ ଦରକାର ଥିଲା ।
⸻
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଜନା
ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପିତା ରାଜା ଭୀମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ।
“ପିତା, ମୁଁ ଏକ ଯୋଜନା କରିଛି ।”
ରାଜା ଭୀମ ପଚାରିଲେ,
“କେଉଁ ଯୋଜନା, ଝିଅ ?”
ଦମୟନ୍ତୀ କହିଲେ,
“ଆମେ ଏପରି ଏକ ସମ୍ବାଦ ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ପଠାଇବା, ଯାହା ଶୁଣି ରାଜା ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ବିଦର୍ଭକୁ ଆସିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ ।”
ରାଜା ଭୀମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ।
“କେଉଁ ସମ୍ବାଦ ?”
ଦମୟନ୍ତୀ ଧୀରେ କହିଲେ,
“ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱୟଂବରର ସମ୍ବାଦ ।”
ରାଜା ଭୀମ ନିରବ ହୋଇଗଲେ ।
ଦମୟନ୍ତୀ ଆହୁରି କହିଲେ,
“ଏହା ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱୟଂବର ନୁହେଁ । ଏହା ହେବ ନଳଙ୍କୁ ଖୋଜିବାର ଏକ ଉପାୟ ।”
ଭୀମ ନିଜ କନ୍ୟାର ବୁଦ୍ଧିମତା ବୁଝିପାରିଲେ ।
⸻
ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ଗଲା ଚମକପ୍ରଦ ସମ୍ବାଦ
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୂତଙ୍କୁ ଡାକି ଦମୟନ୍ତୀ ଗୋପନୀୟ ଭାବରେ କହିଲେ,
“ତୁମେ ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଅ । ରାଜା ଋତୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କହିବ ଯେ ଦମୟନ୍ତୀ ପୁଣିଥରେ ସ୍ୱୟଂବର କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି । ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ । ଆସନ୍ତାକାଲି ହିଁ ସ୍ୱୟଂବର ହେବ ।”
ଦୂତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ।
“ରାଜକୁମାରୀ, ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ ?”
ଦମୟନ୍ତୀ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ,
“ତୁମେ କେବଳ ସନ୍ଦେଶ ପହଞ୍ଚାଇବ । ଅନ୍ୟ କଥା ସମୟ ନିଜେ ପ୍ରକାଶ କରିବ ।”
ଦୂତ ଅଯୋଧ୍ୟା ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ ।
⸻
ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ଖବର ପହଞ୍ଚିଲା
ଅଯୋଧ୍ୟା ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ସେହି ଦିନ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଥିଲା ।
ରାଜା ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ରାଜସଭାରେ ବସିଥିଲେ ।
ହଠାତ୍ ଜଣେ ଦୂତ ଆସି ପ୍ରଣାମ କଲେ ।
“ମହାରାଜ, ବିଦର୍ଭରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ ସନ୍ଦେଶ ଆସିଛି ।”
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଚାରିଲେ,
“କ’ଣ ସନ୍ଦେଶ ?”
ଦୂତ କହିଲେ,
“ରାଜକୁମାରୀ ଦମୟନ୍ତୀ ଆସନ୍ତାକାଲି ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱୟଂବର କରିବେ ।”
ରାଜା ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ଚମକି ଉଠିଲେ ।
“ଦମୟନ୍ତୀ ?”
ତାଙ୍କ ମନରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା ।
“ନଳଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି କି ?”
“ନାହିଁ, ଯଦି ନଳ ଜୀବିତ ଥାଆନ୍ତେ, ତେବେ ଦମୟନ୍ତୀ କିପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱୟଂବର କରିବେ ?”
କିନ୍ତୁ ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ ଥିଲା ।
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ—
ସେ ବିଦର୍ଭ ଯିବେ ।
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅସମ୍ଭବ ଯାତ୍ରା
ରାଜା ତୁରନ୍ତ ବାହୁକଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ।
“ବାହୁକ !”
ନଳ ଆସି ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେଲେ ।
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ,
“ଆମକୁ ଆଜି ହିଁ ବିଦର୍ଭ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ହେବ ।”
ବାହୁକ କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ।
“ମହାରାଜ, ଆଜି ?”
“ହଁ । ଆଜି । ଆମକୁ ଏତେ ଦୂରତା ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ହେବ ଯେ ସାଧାରଣ ରଥରେ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।”
ବାହୁକ ରାଜାଙ୍କ ଆଖିକୁ ଚାହିଁଲେ ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ହଠାତ୍ ଏକ ଅଜଣା ଆଶଙ୍କା ଜନ୍ମ ନେଲା ।
ଦମୟନ୍ତୀ…
କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ।
“ମହାରାଜ, ଆପଣ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ମୁଁ ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛି ।”
⸻
ଚାରି ଦୁର୍ବଳ ଘୋଡ଼ା
ବାହୁକ ଅଶ୍ୱଶାଳାକୁ ଗଲେ ।
ସେଠାରେ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ବାହୁକ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚାରିଟି ତୁଳନାମୂଳକ ଦୁର୍ବଳ ଘୋଡ଼ାକୁ ବାଛିଲେ ।
ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ।
“ବାହୁକ, ଏତେ ଦୂର ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଏହି ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକ ?”
ବାହୁକ ହସିଲେ ।
“ଘୋଡ଼ାକୁ କେବଳ ଦେଖି ତାହାର ଶକ୍ତି ମାପିହୁଏ ନାହିଁ ।”
ସେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ହାତରେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ।
ତାଙ୍କ ଚାଳ ଦେଖିଲେ ।
ଶ୍ୱାସ ଶୁଣିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଚାହିଲେ ।
ତାପରେ କହିଲେ,
“ଏମାନେ ଦୃଶ୍ୟରେ ଦୁର୍ବଳ, କିନ୍ତୁ ଦୂର ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉପଯୁକ୍ତ ।”
ରାଜା ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ ।
⸻
ବଜ୍ରବେଗରେ ରଥ
ରଥ ଚାଲିଲା ।
ପ୍ରଥମେ ଧୀରେ ।
ତାପରେ ଗତି ବଢ଼ିଲା ।
କିଛି ସମୟ ପରେ ରଥ ଏପରି ବେଗରେ ଦୌଡ଼ିଲା ଯେ ରଥର ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମାଟିକୁ ଛୁଉଛି କି ନାହିଁ ବୋଲି ମନେ ହେଉନଥିଲା ।
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଖୁରର ଶବ୍ଦ ବଜ୍ରଧ୍ୱନି ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା ।
ବାହୁକଙ୍କ ହାତରେ ଲଗାମ ଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ଆଖି ରାସ୍ତା ଉପରେ ।
ତାଙ୍କ ମନ କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟତ୍ର ।
“ଯଦି ସେଠାରେ ଦମୟନ୍ତୀ ଥାଆନ୍ତି ?”
“ଯଦି ଏହି ସ୍ୱୟଂବରର ସମ୍ବାଦ ସତ୍ୟ ହୁଏ ?”
ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଉଠିଲା ।
⸻
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ
ରାଜା ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ବାହୁକଙ୍କ ରଥଚାଳନା ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ ।
ସେ କହିଲେ,
“ବାହୁକ, ଏପରି ରଥଚାଳନା ମୁଁ କେବେ ଦେଖିନାହିଁ ।”
ବାହୁକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଗଭୀର ଏକାଗ୍ରତା ।
ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—ଏହି ଯାତ୍ରା କେବଳ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଦର୍ଭ ନେଇଯିବାର ଯାତ୍ରା ନୁହେଁ ।
ଏହା ସମ୍ଭବତଃ ତାଙ୍କ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ସହିତ ପୁନର୍ମିଳନର ଯାତ୍ରା ।
⸻
ଏକ ବୃକ୍ଷ ଓ ଋତୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଗଣନା
ଯାତ୍ରା ମଧ୍ୟରେ ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବିଶାଳ ବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖିଲେ ।
ସେ ହଠାତ୍ କହିଲେ,
“ଏହି ବୃକ୍ଷରେ ଏତେ ପତ୍ର ଓ ଏତେ ଫଳ ଅଛି ।”
ବାହୁକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ।
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୀଘ୍ରତାରେ ତାହାର ଅନୁମାନ କରିଦେଲେ ।
ବାହୁକ ଏହି ଅସାଧାରଣ ଗଣନାକୁ ଦେଖି ଚକିତ ହେଲେ ।
ସେ ବୁଝିଲେ ଯେ ଋତୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଅଛି ।
ଏହି ଜ୍ଞାନ ନଳଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୋଇପାରେ ।
କିନ୍ତୁ ତାହା ପାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଅଶ୍ୱବିଦ୍ୟାର ରହସ୍ୟ ବଦଳରେ ଦେବାକୁ ହେବ ।
ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଜ୍ଞାନ ବିନିମୟର ମଞ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲା ।
⸻
ଦୁଇ ଜ୍ଞାନର ମିଳନ
ରଥ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିଲା ।
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ନଳଙ୍କ ରଥଚାଳନା ଦେଖି କହିଲେ,
“ବାହୁକ, ତୁମର ଅଶ୍ୱବିଦ୍ୟା ଅସାଧାରଣ । ମୋତେ ଏହା ଶିଖାଇପାରିବ କି ?”
ବାହୁକ କହିଲେ,
“ଏବଂ ମହାରାଜ, ଆପଣଙ୍କ ଗଣନା ଓ ଅକ୍ଷବିଦ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅସାଧାରଣ । ମୋତେ ସେହି ଜ୍ଞାନ ଦେବେ କି ?”
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମତ ହେଲେ ।
ଏହିପରି ଭାବରେ ନଳ ଅକ୍ଷବିଦ୍ୟାର ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
କୁହାଯାଏ, ସେହି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିବା ସହିତ ନଳଙ୍କ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା କଳିର ପ୍ରଭାବ କ୍ରମେ ଦୁର୍ବଳ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ଏକ ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାର ପରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆଲୋକର ପ୍ରଥମ କିରଣ ଦେଖାଦେଲା ।
⸻
ବିଦର୍ଭର ନିକଟରେ
ରଥ ବେଗରେ ବିଦର୍ଭ ଦିଗକୁ ଆଗେଇ ଚାଲିଲା ।
ରାଜା ଋତୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ସ୍ୱୟଂବରର ଉତ୍ସୁକତା ।
କିନ୍ତୁ ବାହୁକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିଲା ଅନ୍ୟ ଏକ ଝଡ଼ ।
ସେ ନିଜକୁ ପଚାରୁଥିଲେ—
“ଦମୟନ୍ତୀ ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରିବେ କି ?”
“ସେ ମୋତେ ଦେଖି ଘୃଣା କରିବେ କି ?”
“ନା ମୋର ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କରିବେ ?”
ରଥର ବେଗ ଯେତେ ବଢ଼ୁଥିଲା, ନଳଙ୍କ ହୃଦୟର ଧଡ଼କଣ ମଧ୍ୟ ସେତେ ବଢ଼ୁଥିଲା ।
ଦୂରରେ ବିଦର୍ଭର ରାଜଧାନୀ ଦେଖାଗଲା ।
⸻
ଦମୟନ୍ତୀ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ
ରାଜପ୍ରାସାଦର ଉଚ୍ଚ ମହଲରୁ ଦମୟନ୍ତୀ ଦୂର ରାସ୍ତାକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ ।
ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ଯଦି ଆସନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କ ସହିତ ବାହୁକ ନାମକ ସେହି ରଥଚାଳକ ମଧ୍ୟ ଆସିବେ ।
ଏବେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ—
ବାହୁକ କି ନଳ ?
ରଥର ଦୂର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା ।
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଥମ୍କିଗଲା ।
ସେ ଜାଣିଗଲେ—
ସମୟ ଆସିଗଲା ।
ବର୍ଷବର୍ଷର ବିଚ୍ଛେଦ, ଅଶ୍ରୁ, ଅପମାନ, ଦୁଃଖ ଓ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ପରୀକ୍ଷା ଏବେ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି ।
କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଥିଲା ।
ସେ ନିଜର ଦାସୀମାନଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ,
“ଯାଅ । ସେହି ବାହୁକଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଦେଖ । ତାଙ୍କ ଚାଳଚଳନ, କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ବ୍ୟବହାରକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କର ।”
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନ ଦୃଢ଼ ଥିଲା ।
ସେ ନିଜ ନଳଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ ।
ଭାଗ ୬୫ର ଶେଷ ଦୃଶ୍ୟ
ବିଦର୍ଭ ରାଜପ୍ରାସାଦର ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ରଥ ଆସି ଠିଆ ହେଲା ।
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ରଥରୁ ଓହ୍ଲାଇଲେ ।
ତାଙ୍କ ପଛରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ବାହୁକ ।
ଦମୟନ୍ତୀ ଦୂରରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ସେହି ବିକୃତ ରୂପ…
ସେହି ଅଜଣା ଚେହେରା…
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ହଠାତ୍ କହିଲା—
“ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ । ଏ ହେଉଛନ୍ତି ମୋର ନଳ ।”
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଆଖିରୁ ଦୁଇ ବୁନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁ ଝରିପଡ଼ିଲା ।
କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳିଲେ ।
କାରଣ ପ୍ରେମ ତାଙ୍କୁ ନଳଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯାଇଥିଲା—
କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିର ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଥିଲା ।
ଏବେ ଆରମ୍ଭ ହେବ ନଳ ଓ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ଭାବପ୍ରବଣ ପରୀକ୍ଷା ।
ବାହୁକଙ୍କ ରୂପ ତଳେ ଲୁଚିଥିବା ନଳଙ୍କୁ ଦମୟନ୍ତୀ କିପରି ଚିହ୍ନିବେ ?
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱୟଂବରର ରହସ୍ୟ କ’ଣ ?
ନଳ କି ପୁଣି ନିଜର ପ୍ରକୃତ ରୂପ ଫେରିପାଇବେ ?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ତର ଲୁଚିଛି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ ।
“ବିଚ୍ଛେଦ ଯେତେ ଦୀର୍ଘ ହେଉ, ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ ତାହାର ପଥ ଖୋଜିନିଏ ।”
(ଭାଗ ୬୬ରେ ଜାରି ରହିବ …)