ମହାଭାରତ ଗଦ୍ୟରେ – ଭାଗ ୬୬
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଏକ କରୁଣ ପ୍ରେମକାହାଣୀ
ଲେଖକ – ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର
ବାହୁକଙ୍କ ମୁହଁରେ ଲୁଚିଥିବା ନଳ
ବିଦର୍ଭର ରାଜପ୍ରାସାଦ ସେଦିନ ଅସାଧାରଣ ଭାବରେ ନିରବ ଥିଲା ।
ରାଜପ୍ରାସାଦର ବାହାରେ ରାଜକୀୟ ରଥର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା । ଦୂରରୁ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଖୁରର ଧ୍ୱନି ଧୀରେ ଧୀରେ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିଲା । ସେହି ଧ୍ୱନି ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଯେପରି ହଜାର ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା ।
ବର୍ଷର ପର ବର୍ଷ ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଆଜି ସେହି ପୁରୁଷ ହୁଏତ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ଅଛନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ ।
ତାଙ୍କ ମନ କହୁଥିଲା—
“ସେ ନଳ ।”
କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧି ପଚାରୁଥିଲା—
“କେଉଁ ପ୍ରମାଣରେ ?”
ପ୍ରେମ ଓ ସନ୍ଦେହର ମଧ୍ୟରେ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଛିଣ୍ଡିଯାଉଥିଲା ।
ଯେଉଁ ମଣିଷକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆଖି କାନ୍ଦିଥିଲା
ଦମୟନ୍ତୀ ରାଜପ୍ରାସାଦର ଏକ ଉଚ୍ଚ ଝରକା ନିକଟରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ।
ତଳେ ବାହୁକ ରଥରୁ ଓହ୍ଲାଇଲେ ।
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଆଖି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅଟକିଗଲା ।
ସେହି ମୁହଁ ନଳଙ୍କ ମୁହଁ ନୁହେଁ ।
ଦେହ କ୍ଷୀଣ ।
ଚେହେରା ବିକୃତ ।
ଚାଲିବାର ଭଙ୍ଗୀ ମଧ୍ୟ ଅଜଣା ।
ଏପରି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନ୍ୟ କେହି ହୁଏତ କହିଥାଆନ୍ତା—
“ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି କିପରି ନିଷଧର ରାଜା ନଳ ହୋଇପାରନ୍ତି ?”
କିନ୍ତୁ ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ଚେହେରାକୁ ଦେଖୁନଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କ ଆଖିକୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କ ଚାଲିବାର ଭଙ୍ଗୀକୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କ ହାତର ଚଳନକୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳନାକୁ ମନେ ପକାଉଥିଲେ ।
ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା—
ସେ ନିଜ ହୃଦୟର ଡାକକୁ ଶୁଣୁଥିଲେ ।
“ଏ ମୋର ନଳ ।”
ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା ।
ସେ ତୁରନ୍ତ ମୁହଁ ଫେରାଇ ନେଲେ ।
“ନା… ଏବେ ନୁହେଁ ।”
ସେ ନିଜକୁ କହିଲେ,
“ମୁଁ ଏବେ ଦୁର୍ବଳ ହେବି ନାହିଁ । ମୋତେ ସତ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ହେବ ।”
⸻
ପ୍ରଥମ ପରୀକ୍ଷା
ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ଜଣେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଦାସୀଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ।
“ତୁମେ ବାହୁକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ । ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କର । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କିଛି ସନ୍ଦେହ ହେବାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ ।”
ଦାସୀ ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଗଲା ।
ସେ ବାହୁକଙ୍କ ନିକଟରେ କିଛି ସମୟ ରହିଲା ।
ବାହୁକ ନିଜ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଅଜଣା ଅଶାନ୍ତି ।
ଦାସୀ ଦେଖିଲା—
ବାହୁକଙ୍କ ଆଖି ବାରମ୍ବାର ରାଜପ୍ରାସାଦର ଅନ୍ତଃପୁର ଦିଗକୁ ଯାଉଛି ।
ସେ କିଛି କହୁନଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଗଭୀର ବେଦନା ଥିଲା ।
ଦାସୀ ଫେରିଆସି ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲା,
“ରାଜକୁମାରୀ, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମନରେ କୌଣସି ଗଭୀର ଦୁଃଖ ଅଛି ।”
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ହୃଦୟ କମ୍ପିଗଲା ।
“ଆଉ କିଛି ?”
“ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ସାଧାରଣ ରଥଚାଳକଙ୍କ ପରି ନୁହେଁ ।”
ଦମୟନ୍ତୀ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ ।
ସନ୍ଦେହ ଆହୁରି ଗଭୀର ହେଲା ।
ନଳଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅଗ୍ନି
ଏପଟେ ବାହୁକ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ନଥିଲେ ।
ସେ ଶୁଣିଥିଲେ ଯେ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବର ପାଇଁ ଏହି ଯାତ୍ରା ।
ତାଙ୍କ ମନରେ ବଜ୍ରପାତ ହୋଇଥିଲା ।
“ଦମୟନ୍ତୀ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବିବାହ କରିବେ ?”
ଏହି ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଭିତରୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା ।
ସେ ନିଜକୁ ପଚାରିଲେ—
“ମୁଁ କି ତାଙ୍କୁ ଏତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିଲି ଯେ ସେ ମୋତେ ଭୁଲିଗଲେ ?”
“ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକା ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲି ।”
“ମୁଁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇପାରିଲି ନାହିଁ ।”
“ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମୋ ପାଇଁ ଏବେ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ଅଛି କି ?”
ସେ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ ।
ତାଙ୍କ ଆଖିର କୋଣରେ ଅଶ୍ରୁ ଜମିଗଲା ।
କିନ୍ତୁ ବାହୁକ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ।
ସେ ନଳ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ନଳ ବୋଲି ପ୍ରକାଶ କରିପାରୁନଥିଲେ ।
⸻
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ପ୍ରଶ୍ନ
ଦମୟନ୍ତୀ ଶେଷରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ।
ସେ ନିଜେ ବାହୁକଙ୍କ ସହ କଥା ହେବେ ।
କିନ୍ତୁ ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ନୁହେଁ ।
ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବେ ।
ଦମୟନ୍ତୀ ଏକାକୀ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ ।
କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁହେଁ ନିରବ ରହିଲେ ।
ବାହୁକ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ।
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଆଖି ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ।
ଶେଷରେ ସେ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ,
“ବାହୁକ… ତୁମେ କେବେ ଜଣେ ମଣିଷଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକା ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା କଥା ଶୁଣିଛ କି ?”
ବାହୁକଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପିଗଲା ।
କିନ୍ତୁ ସେ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇଲେ ନାହିଁ ।
“କେବେ କେବେ ମଣିଷ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନୁହେଁ, ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ଏପରି କାମ କରିଥାଏ ।”
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଯେପରି ଚିରିଗଲା ।
ସେ ପୁଣି କହିଲେ,
“କିନ୍ତୁ ଯାହାକୁ ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ସେ ମଣିଷର ଅବସ୍ଥା କ’ଣ ହୁଏ, ତୁମେ ଜାଣ କି ?”
ବାହୁକ ଏଥର ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇଲେ ।
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ।
“ହଁ… ଜାଣେ ।”
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଶ୍ୱାସ ଅଟକିଗଲା ।
ଏହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ—
“ହଁ… ଜାଣେ ।”
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହଜାର ପ୍ରମାଣଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା ।
⸻
ସେହି ରାତିର ଅଭିଶପ୍ତ ସ୍ମୃତି
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ବାହାରିଲା ।
“ସେହି ରାତିରେ ଜଣେ ନାରୀ ନିଦ୍ରାରେ ଥିଲା । ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ । ସେ ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କୁ ଏକା ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ ।”
ବାହୁକଙ୍କ ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଆହୁରି ବଢ଼ିଗଲା ।
ଦମୟନ୍ତୀ କହିଲେ,
“ସେ ନାରୀ କି ଦୋଷୀ ଥିଲେ ?”
ବାହୁକ ନିରବ ।
“ସେ କି ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭଲପାଉନଥିଲେ ?”
ନିରବତା ।
“ସେ କି ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଦୁଃଖ ସହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲେ ?”
ବାହୁକଙ୍କ ଓଠ କମ୍ପିଲା ।
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ସ୍ୱର ଭାଙ୍ଗିଗଲା ।
“ତେବେ କାହିଁକି… କାହିଁକି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ?”
ଏଥର ବାହୁକ ଆଉ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା ।
ସେ ଧୀରେ କହିଲେ,
“କେବେ କେବେ ମଣିଷ ନିଜ ଅପରାଧର ଦଣ୍ଡ ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ପାଏ ।”
ଦମୟନ୍ତୀ ବୁଝିଗଲେ ।
ଏହି ସ୍ୱରକୁ ସେ ଜାଣନ୍ତି ।
ଏହି ବେଦନାକୁ ସେ ଜାଣନ୍ତି ।
ଏହି ମଣିଷକୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଚିହ୍ନିସାରିଛି ।
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଶେଷ ପ୍ରଶ୍ନ
ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇ କହିଲେ,
“ବାହୁକ, ମୋତେ ସତ୍ୟ କୁହ । ତୁମେ କିଏ ?”
ବାହୁକ ନିରବ ରହିଲେ ।
“ତୁମେ କି ନିଷଧର ରାଜା ନଳ ?”
ବାହୁକଙ୍କ ଶରୀର ଯେପରି ପଥର ହୋଇଗଲା ।
କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ସମୟ ଥମ୍କିଗଲା ।
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଆଖି ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଗଲା ।
ବାହୁକ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇଲେ ।
ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବର୍ଷର ବେଦନା ଏକାଥରେ ଉଠିଆସିଲା ।
ସେ ଧୀରେ କହିଲେ—
“ଦମୟନ୍ତୀ…”
ଏହି ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାମାତ୍ରେ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପିଗଲା ।
ସେ ଆଉ କୌଣସି ପ୍ରମାଣ ଚାହିଁଲେ ନାହିଁ ।
ସେ ଦୌଡ଼ି ଆସି ବାହୁକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଗଲେ ।
⸻
ବର୍ଷର ବିଚ୍ଛେଦ ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା
“ନଳ!”
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ କଣ୍ଠରୁ ଏକ କରୁଣ ଚିତ୍କାର ବାହାରିଲା ।
ବାହୁକ ଆଉ ବାହୁକ ରହିଲେ ନାହିଁ ।
ସେ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ନଳ ।
ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଠିଆ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
“ତୁମେ ମୋତେ କାହିଁକି ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲ ?”
“ମୁଁ କ’ଣ ଅପରାଧ କରିଥିଲି ?”
“ତୁମେ କିପରି ଭାବିଲ ଯେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବାଛିନେବି ?”
ନଳଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରିପଡ଼ିଲା ।
“ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ଦମୟନ୍ତୀ ।”
“ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ଚାହିଁନଥିଲି ।”
“ମୋର ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚେତନା ଉପରେ ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଇଥିଲା ।”
“ମୁଁ ନିଜେ ନିଜକୁ ଚିହ୍ନିପାରୁନଥିଲି ।”
ଦମୟନ୍ତୀ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ,
“ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଥିଲ, ମୁଁ ସେଠାରେ ନଥିଲି । କିନ୍ତୁ ମୋର ହୃଦୟ ସବୁବେଳେ ତୁମ ସହିତ ଥିଲା ।”
⸻
କର୍କୋଟକଙ୍କ ଦଂଶନର ରହସ୍ୟ
ନଳ ଶେଷରେ ନିଜର ପରିବର୍ତ୍ତିତ ରୂପର କଥା କହିଲେ ।
“ଅରଣ୍ୟରେ ମୋର ସାକ୍ଷାତ ନାଗରାଜ କର୍କୋଟକଙ୍କ ସହିତ ହୋଇଥିଲା । ତାଙ୍କ ଦଂଶନରେ ମୋର ରୂପ ବଦଳିଗଲା । ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବ ।”
ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ନିରବ ରହିଲେ ।
ନଳ କହିଲେ,
“କିନ୍ତୁ ମୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦଣ୍ଡ ଥିଲା ତୁମଠାରୁ ବିଚ୍ଛେଦ ।”
ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ,
“ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଦୁଃଖ ଏବେ ଶେଷ ହେଉ ।”
⸻
ନଳଙ୍କ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ସଦୃଶ ରୂପାନ୍ତର
କର୍କୋଟକ ଦେଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଉପାୟ ମନେ ପକାଇ ନଳ ନିଜ ପ୍ରକୃତ ରୂପକୁ ଫେରିବାର ସମୟ ଆସିଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କଲେ ।
ସେ ବିଶେଷ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କଲେ ।
କିଛି କ୍ଷଣ ପରେ ତାଙ୍କ ରୂପରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲା ।
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ଥିବା ବିକୃତ ବାହୁକ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ।
ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ପୁଣି ଠିଆ ହେଲେ—
ନିଷଧର ରାଜା ନଳ ।
ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅଶ୍ରୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ସେହି ମୁହଁ ।
ସେହି ଆଖି ।
ସେହି ଗମ୍ଭୀର ଚେହେରା ।
ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଯାହାକୁ ସେ ସ୍ୱୟଂବରରେ ବରଣ କରିଥିଲେ, ଆଜି ପୁଣି ସେହି ମଣିଷ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ।
⸻
କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଏଠାରେ ନୁହେଁ
ପୁନର୍ମିଳନର ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ନଳଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଚିନ୍ତା ଥିଲା ।
“ମୋର ରାଜ୍ୟ ?”
ନିଷଧ ଏବେ ପୁଷ୍କରଙ୍କ ଅଧୀନରେ ।
ନଳ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ ।
ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲେ,
“ରାଜ୍ୟ ହରାଇପାରେ, ଧନ ହରାଇପାରେ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ହରାଇପାରେ । କିନ୍ତୁ ଯଦି ମଣିଷ ନିଜ ସାହସ ହରାଇନଥାଏ, ତେବେ ସବୁକିଛି ପୁଣି ଫେରିପାରେ ।”
ନଳ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାହିଁ ହସିଲେ ।
ବର୍ଷର ଯନ୍ତ୍ରଣା ପରେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଶାନ୍ତିର ଛାୟା ଦେଖାଗଲା ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଉ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଥିଲା ।
ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ପୁଣି ଫେରାଇ ଆଣିବାର ଯୁଦ୍ଧ ।
ଏବଂ ଏଥର ନଳଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା ଏକ ନୂଆ ଶକ୍ତି—
ଅକ୍ଷବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାନ ।
ଭାଗ ୬୬ର ଶେଷ କଥା
ନଳ ଓ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ କାହାଣୀ କେବଳ ଏକ ରାଜା ଓ ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରେମକାହାଣୀ ନୁହେଁ ।
ଏହା ହେଉଛି ବିଚ୍ଛେଦରେ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଥିବା ବିଶ୍ୱାସର କାହାଣୀ ।
ଏହା ହେଉଛି ଭୁଲ କରିଥିବା ମଣିଷର ପଶ୍ଚାତ୍ତାପର କାହାଣୀ ।
ଏହା ହେଉଛି ଅସୀମ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହି ମଧ୍ୟ ଆଶାକୁ ଜୀବନ୍ତ ରଖିଥିବା ଜଣେ ନାରୀର କାହାଣୀ ।
ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ ଖୋଜିଥିଲେ କେବଳ ଆଖିରେ ନୁହେଁ—
ହୃଦୟରେ ।
ନଳ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲେ ଦେହରେ—
କିନ୍ତୁ କେବେ ହୃଦୟରେ ନୁହେଁ ।
ବର୍ଷର ବିଚ୍ଛେଦ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୂରତା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ଦୂରତା ତାଙ୍କ ପ୍ରେମକୁ ମାରିପାରିନଥିଲା ।
ଏବେ ନଳ ପୁଣି ନିଜ ରୂପକୁ ଫେରିଛନ୍ତି ।
ଦମୟନ୍ତୀ ପୁଣି ନିଜ ନଳଙ୍କୁ ପାଇଛନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ଜୀବନର ହିସାବ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇନାହିଁ ।
ନିଷଧର ସିଂହାସନ ଏବେ ମଧ୍ୟ ପୁଷ୍କରଙ୍କ ହାତରେ ।
ନଳଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏବେ ଏକ ନୂଆ ସଂକଳ୍ପ ଜାଗିଛି ।
ହରାଇଥିବା ରାଜ୍ୟକୁ ସେ ପୁଣି ଫେରାଇ ଆଣିବେ ।
କିନ୍ତୁ ଏଥର ପାଶାର ଖେଳ ହେବ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ।
ଯେଉଁ ଅକ୍ଷବିଦ୍ୟା ଏକଦିନ ତାଙ୍କୁ ସର୍ବସ୍ୱହୀନ କରିଥିଲା, ସେହି ବିଦ୍ୟା ଏବେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ନୂଆ ଅସ୍ତ୍ର ହୋଇଛି ।
ଭାଗ୍ୟ ନଳଙ୍କୁ ପୁଣି ଏକଥର ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯାଉଛି ।
“ଯେଉଁ ପ୍ରେମ ବିଚ୍ଛେଦର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି ମଧ୍ୟ ଜୀବିତ ରହେ, ସେହି ପ୍ରେମକୁ ସମୟ ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ କରିପାରେ ନାହିଁ ।”
(ଭାଗ ୬୭ରେ ଜାରି ରହିବ …)