॥ ଶୂନ୍ୟ ପଥେ ॥

॥ ଶୂନ୍ୟ ପଥେ ॥

ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର

ଏହି ଦୁନିଆରେ,
କେହି କାହାର ନୁହେଁ—
ବନ୍ଧୁ, ସମ୍ପର୍କ, ଭଲପାଇବା
ମାତ୍ର ଏକ ଅସ୍ଥାୟୀ ଛାୟା ।
ହସ, ଅଶ୍ରୁ, ସୁଖ, ଦୁଃଖ—
ସବୁ କାଳର ସହରେ
ମିଶିଯାଏ, ଭୁଲିଯାଏ ।

ମୁଁ ଯେଉଁ ଦିନ ଚାଲିଯିବି,
ଚିତାର ଅଗ୍ନିରେ
ଜୀବନର ଶେଷ ଅକ୍ଷର ଲେଖିବି,
ତା’ ପରେ ଶ୍ମଶାନରୁ
ଫେରିଯିବେ ସମସ୍ତେ ।
ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରେ କିଛି ଲୁହ,
କିଛି ସ୍ମୃତିର କଣ୍ଣା,
କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଚାଲିଯିବେ
ଘର, ପରିବାର, କାମ,
ଜୀବନର ସାଧାରଣ ଚକ୍ରକୁ ।

କିନ୍ତୁ ମୋ ଛାୟା—
ସେଇଠି ଅନ୍ଧକାରେ ବସିରହିବ,
ନିରବ, ଶୂନ୍ୟ,
ଅଗ୍ନିର ଧୁଆଁରେ
ମୋର ନାମ ଖୋଜିବ ।

ମୋ ପାପ, ପୁଣ୍ୟ,
ମୋ କର୍ମର ପଦଚିହ୍ନ—
ସେମାନେ ମୋତେ ଧରି
ଏକାକୀ ପଥରେ ନେଇଯିବେ ।
ନଥିବେ କେହି,
ନଥିବ କାହାର ସ୍ପର୍ଶ,
ନଥିବ ଆଶ୍ୱାସ,
କେବଳ ମୁଁ,
ଏବଂ ମୋ କର୍ମର
ନିର୍ଦୟ ସତ୍ୟ ।

ସେଇ ପଥରେ
ନାହିଁ ଆରାମ,
ନାହିଁ ଛାୟା,
କେବଳ ଅନ୍ଧକାର
ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ନିଜେ
ପଚାରିବାର ସୁଯୋଗ—
“ମୁଁ କଣ କରିଲି?”

ସାବିତ୍ରୀ ପୁରାଣ ॥