ସୋମନାଥ : ସମୟର ଶିଳାଲିପି

ସୋମନାଥ : ସମୟର ଶିଳାଲିପି:
ଲୋକନାଥ ମିଶ୍ର

୯.୨.୨୬
ଦିନ ତିନିଟା—
ଘଡ଼ି କହିଲା “ବର୍ତ୍ତମାନ”,
କିନ୍ତୁ ସୋମନାଥର ମାଟି
କହିଲା— “ଶାଶ୍ୱତ”।

ମୁଁ ଓ ସେ—
ଜୀବନର ଦୀର୍ଘ ପଥର
ଦୁଇ ସହଯାତ୍ରୀ,
ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ ରହି
ନିଜ ଅସାରତାକୁ
ପ୍ରଥମେ ଦେଖିଲୁ ।

ହୋଟେଲର ନିରବ ଘରେ
ଶରୀର ବିଶ୍ରାମ ନେଲା,
କିନ୍ତୁ ମନ—
ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି
ଅସ୍ଥିର ପ୍ରଶ୍ନରେ
ଜ୍ୱଳିଥିବା ଏକ ଦୀପ ।

ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣ ମନ୍ଦିର—
ଧୂପର ଗନ୍ଧ,
ଘଣ୍ଟାର ନାଦ,
ମନକୁ ଶିଖାଇଲା
ନମ୍ର ହେବାର ଅର୍ଥ ।

ତାପରେ
ଅହଲ୍ୟାବାଇ ହୋଳକରଙ୍କ
ପୁରୁଣା ସୋମନାଥ—
ପଥର ଦେହରେ
ଇତିହାସର ଶ୍ୱାସ,
ବିନାଶ ପରେ ମଧ୍ୟ
ଅତୁଟ ଆସ୍ଥାର
ନୀରବ ପ୍ରମାଣ ।

ମୁଖ୍ୟ ସୋମନାଥ—
ଭଂଗା ଓ ଗଢ଼ାର
ଅନନ୍ତ କାହାଣୀ,
ଯେଉଁଠାରେ ଶିବ
ମାତ୍ର ଦେବତା ନୁହଁନ୍ତି,
ସମୟର ସାକ୍ଷୀ ।

ଦର୍ଶନ—
କେବଳ ଆଖିର ଦେଖା ନୁହଁ,
ଏକ ଆତ୍ମପ୍ରଶ୍ନ,
ମୋ ଭିତରେ ଥିବା
ଲୋଭ, ଅହଂକାର, ଭୟ
ନୀରବରେ
ତାଙ୍କ ପାଦତଳେ
ଝରିପଡ଼ିଲା ।

ଆଲୋକ ଓ ଶବ୍ଦର
ଟିକେଟ ହାତରେ,
ତଥାପି ମନ କହିଲା—
“ଆଉ ଥରେ” ।

ଗର୍ଭଗୃହ—
ଅନ୍ଧକାର, ଗଭୀର, ଗୁପ୍ତ,
ମନୁଷ୍ୟ ଆତ୍ମା ପରି,
ଆରତିର ଦୀପ
ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭେଦି
କହିଲା—
ଆଲୋକ ସଦା
ଭିତରୁ ଉଦ୍‌ଭବ ହୁଏ ।

ସେଇ କ୍ଷଣ—
ନା ଆକାଂକ୍ଷା,
ନା ପ୍ରଶ୍ନ,
କେବଳ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱୀକୃତି—
ଜୀବନ ଯେପରି ଅଛି,
ସେଇପରି ଠିକ୍ ।

ରାତି ନଅଟା—
ଆଲୋକ ଓ ଶବ୍ଦର
ଇତିହାସ ଆକାଶରେ,
କିନ୍ତୁ ମୋ ଭିତରେ
ନୀରବ ଶିବତତ୍ତ୍ୱ—
ଅନିତ୍ୟତାର
ଶାଶ୍ୱତ ସତ୍ୟ ।

ମନ୍ଦିର ଛାଡ଼ିଲୁ,
କିନ୍ତୁ ସୋମନାଥ
ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ,
ସେ ରହିଗଲେ—
ଶ୍ୱାସରେ,
ନୀରବତାରେ,
ଜୀବନକୁ
ଗ୍ରହଣ କରିବାର
ଶକ୍ତି ହୋଇ ।

ସୋମନାଥ

Mahabharata ( A Story of Dvapar Yuga in Prose) Part 33B

ସ୍ମୃତି, ଭକ୍ତି ଓ ଅନୁପସ୍ଥିତି

A Sacred Sojourn to Mahakaleshwar : From Bhubaneswar to Ujjain